نشریه علمی روانشناسی سلامت و اختلالات رفتاری 3 پیاپی 12 2025 12 24 The effect of dialectical behavior therapy on ambivalence in expressing emotion, impulsivity, and cognitive distortions in individuals with a history of suicide. تاثیر رفتار درمانی دیالکتیک بر دوسوگرایی در ابراز هیجان، تکانشگری و تحریف های شناختی در افراد دارای سابقه خودکشی 1 14 10.61838/jhpbd.122 FA بنیامین صابریان گروه روان شناسی، واحد مرودشت، دانشگاه آزاد اسلامی، مرودشت، ایران مریم زرنقاش گروه روان شناسی، واحد مرودشت، دانشگاه آزاد اسلامی، مرودشت، ایران نادره سهرابی گروه روان شناسی، واحد مرودشت، دانشگاه آزاد اسلامی، مرودشت، ایران مریم کوروش نیا گروه روان شناسی، واحد مرودشت، دانشگاه آزاد اسلامی، مرودشت، ایران Journal Article 1404/04/20 <p>The aim of the present study was to investigate the effect of dialectical behavior therapy (DBT) on reducing ambivalence in emotional expression, impulsivity, and cognitive distortions in people with a history of suicide. The study was conducted using a quasi-experimental method and a pre-test-post-test-follow-up design with a control group. The sample included 40 people with a history of suicide in Isfahan in 1402-1403. They were purposively selected and randomly assigned to two groups of 20 people each: DBT and control. The research instruments included the Ambivalence in Emotional Expression Questionnaire (AEQ), the Barrett Impulsivity Scale (BIS-11), and the Interpersonal Cognitive Distortions Questionnaire (ICDS), whose validity and reliability were confirmed. The DBT intervention was implemented in 9 90-minute group sessions focusing on mindfulness, emotion regulation, distress tolerance, and interpersonal skills. The data were analyzed using analysis of covariance (ANCOVA) and SPSS version 26 software. The results showed that DBT There was a significant effect on reducing ambivalence in expressing emotions (F = 22.18, p &lt; 0.001, Eta² = 0.28), impulsivity (F = 17.82, p &lt; 0.001, Eta² = 0.25), and cognitive distortions (F = 16.94, p &lt; 0.001, Eta² = 0.24) in the experimental group compared to the control group. These findings are in line with Linehan's model (1993) and Gross's theory of emotion regulation (2015) and emphasize the need to use DBT in treatment and preventive programs for people with a history of suicide. Limitations such as the lack of long-term follow-up, the lack of examination of specific dimensions of the variables, and the focus on a cultural context limited the generalizability of the results.</p> <p>هدف پژوهش حاضر بررسی تأثیر رفتار درمانی دیالکتیکی (DBT) بر کاهش دوسوگرایی در ابراز هیجان، تکانشگری، و تحریف‌های شناختی در افراد دارای سابقه خودکشی بود، و مطالعه با روش شبه‌تجربی و طرح پیش‌آزمون-پس‌آزمون-پیگیری با گروه کنترل انجام شد، نمونه شامل ۴۰ نفر از افراد با سابقه خودکشی در شهر اصفهان در سال‌های ۱۴۰۲-۱۴۰۳ بود که به‌صورت هدفمند انتخاب و به‌طور تصادفی در دو گروه ۲۰ نفره DBT و کنترل تخصیص یافتند، ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه دوسوگرایی در ابراز هیجان (AEQ)، مقیاس تکانشگری بارت (BIS-11)، و پرسشنامه تحریف‌های شناختی بین‌فردی (ICDS) بودند که روایی و پایایی آن‌ها تأیید شد، مداخله DBT طی ۹ جلسه ۹۰ دقیقه‌ای گروهی با تمرکز بر ذهن‌آگاهی، تنظیم هیجان، تحمل پریشانی، و مهارت‌های بین‌فردی اجرا شد، داده‌ها با تحلیل کوواریانس (ANCOVA) و نرم‌افزار SPSS نسخه ۲۶ تحلیل شدند، نتایج نشان داد که DBT تأثیر معناداری بر کاهش دوسوگرایی در ابراز هیجان (F = 22.18، p &lt; 0.001، Eta² = 0.28)، تکانشگری (F = 17.82، p &lt; 0.001، Eta² = 0.25)، و تحریف‌های شناختی (F = 16.94، p &lt; 0.001، Eta² = 0.24) در گروه آزمایش نسبت به گروه کنترل داشت، این یافته‌ها با مدل لینهان (۱۹۹۳) و نظریه تنظیم هیجان گراس (۲۰۱۵) هم‌سو بوده و بر لزوم استفاده از DBT در برنامه‌های درمانی و پیشگیرانه برای افراد با سابقه خودکشی تأکید دارند، محدودیت‌هایی مانند نبود پیگیری طولانی‌مدت، عدم بررسی ابعاد خاص متغیرها، و تمرکز بر یک زمینه فرهنگی تعمیم‌پذیری نتایج را محدود کرد.</p> https://jhpbd.com/index.php/hpbd/article/download/122/134