نشریه علمی روانشناسی سلامت و اختلالات رفتاری 4 پیاپی 15 1405 05 01 Comparison of the Effectiveness of Short-Term Psychodynamic Therapy and Mindfulness-Based Cognitive Therapy on Rumination and Illness Adaptation in Patients with Psoriasis مقایسه درمان روانپویشی کوتاه مدت و شناخت درمانی مبتنی بر ذهن آگاهی بر پاسخ های نشخواری  بیماران پسوریازیس 1 16 FA مهشید عزیزی بروجنی دانشجوی دکتری، گروه روانشناسی، واحد نایین، دانشگاه آزاد اسلامی، نایین، ایران شهناز خالقی پور دانشیار، گروه روانشناسی، واحد نایین، دانشگاه آزاد اسلامی، نایین، ایران سید مصطفی بنی طبا دانشکده علوم پایه، واحد نائین، دانشگاه آزاد اسلامی، نائین ، ایران Journal Article 1404 06 28 <p>The present study aimed to compare the effectiveness of short-term psychodynamic therapy (STPP) and mindfulness-based cognitive therapy (MBCT) on ruminative responses in patients with psoriasis. This quasi-experimental research employed a pretest-posttest design with two experimental groups and one control group, along with a three-month follow-up assessment. The study population comprised all male and female patients diagnosed with psoriasis in Tehran during 2024 (year 1403 in the Persian calendar), who were selected via convenience sampling. A total of 45 participants were determined using G*Power software, considering a Type I error rate (α) of 0.05 and a statistical power (1−β) of 0.80. Participants were then randomly assigned to three groups: short-term psychodynamic therapy (n = 15), mindfulness-based cognitive therapy (n = 15), and a waitlist control group (n = 15). All participants completed the Ruminative Responses Scale (RRS) developed by Nolen-Hoeksema (1991). The MBCT intervention was administered based on the protocol by Segal, Williams, and Teasdale (2002), while short-term psychodynamic therapy followed Davanloo's (1995) approach. Both interventions were delivered in eight weekly 90-minute sessions to the respective experimental groups. Data were analyzed using SPSS version 26 through repeated measures analysis of variance. Results indicated a statistically significant difference in the between-subjects factor across pretest, posttest, and follow-up scores for ruminative responses (p &lt; 0.05). Both therapeutic interventions proved effective in reducing rumination among psoriasis patients; however, MBCT demonstrated significantly greater efficacy than STPP in diminishing ruminative responses. The findings also confirmed the stability of treatment effects at the three-month follow-up. Mindfulness-based cognitive therapy exerted a significant impact on reducing the cyclical recurrence of negative illness-related thoughts by modifying ruminative response patterns. Patients learned to observe their distressing emotions and illness-related cognitions nonjudgmentally and without avoidance, adopting an acceptance- and awareness-based stance. Rather than becoming entangled in repetitive, self-focused mental loops characteristic of rumination, participants cultivated present-moment awareness and acceptance, thereby preventing the automatic activation of ruminative responses. These findings underscore that empowering patients to regulate ruminative responses through mindfulness and acceptance constitutes an effective pathway toward more conscious living and realistic acceptance of psoriasis as a chronic condition.</p> <p>هدف از پژوهش حاضر مقایسه‌ی اثربخشی درمان روان‌پویشی کوتاه‌مدت و شناخت‌درمانی مبتنی بر ذهن‌آگاهی بر پاسخ‌های نشخواری در بیماران پسوریازیس بود. این پژوهش نیمه‌آزمایشی با طرح پیش‌آزمون و پس‌آزمون با دو گروه آزمایش و یک گروه کنترل و پیگیری سه‌ماهه انجام شد. جامعه پژوهش شامل کلیه مردان و زنان مبتلا به پسوریازیس تهران در سال 1403 بود که با روش نمونه‌گیری در دسترس انتخاب شدند. تعداد 45 نفر با استفاده از نرم‌افزار جی‌پاور و با در نظر گرفتن سطح خطای نوع اول و توان آزمون تعیین و به‌صورت تصادفی در سه گروه روان‌پویشی کوتاه‌مدت (15 نفر)، شناخت‌درمانی مبتنی بر ذهن‌آگاهی (15 نفر) و کنترل (15 نفر) قرار گرفتند و به پرسشنامه پاسخ‌های نشخواری هوکسما-نولن مارو (1991) پاسخ دادند. شناخت‌درمانی مبتنی بر ذهن‌آگاهی بر اساس پروتکل سگال، ویلیام و تیزدل (2002) و درمان روان‌پویشی کوتاه‌مدت بر اساس رویکرد دوانلو (1995) در هشت جلسه 90 دقیقه‌ای به صورت هفتگی برای گروه‌های آزمایش اجرا شد. داده‌ها با نرم‌افزار SPSS نسخه 26 با آزمون تحلیل واریانس اندازه‌های مکرر  انجام شد. نتایج نشان داد در عامل بین‌گروهی بین میانگین نمرات پیش‌آزمون، پس‌آزمون و پیگیری  در پاسخ های نشخواری تفاوت معنادار مشاهده شد و هر دو درمان بر کاهش نشخوار فکری در بیماران پسوریازیس مؤثر بودند و شناخت‌درمانی مبتنی بر ذهن‌آگاهی اثربخشی بیشتری نسبت به روان‌پویشی کوتاه‌مدت در کاهش پاسخ های نشخواری داشته است .(p&lt;0.05)یافته‌ها بیانگر پایداری اثر درمان بودند.   درمان شناختی مبتنی بر ذهن‌آگاهی، با تعدیل الگوی پاسخ‌های نشخواری، تأثیر معناداری بر کاهش چرخه تکرار افکار منفی مرتبط با بیماری داشتند و بیماران با رویکردی مبتنی بر پذیرش و آگاهی، این محتوای شناختی را بدون قضاوت و اجتناب مشاهده کردند و به‌جای آن، با حضور ذهنی و پذیرش، از فعال‌سازی خودکار پاسخ‌های نشخواری جلوگیری می‌کردند.  این یافته‌ها تأکید می‌کنند که توانمندسازی بیماران برای تعدیل پاسخ‌های نشخواری از طریق ذهن‌آگاهی و پذیرش، مسیری مؤثر برای زیست آگاهانه‌تر و پذیرش واقع‌بینانه‌ی بیماری پسوریازیس محسوب می‌شود.</p> https://jhpbd.com/index.php/hpbd/article/download/171/255