نشریه علمی روانشناسی سلامت و اختلالات رفتاری 2 پیاپی 7 1403 09 01 Effectiveness of Resilience Training on Psychological Hardiness, Optimism, and Adjustment in Nurses of the Infectious Diseases Ward بررسی اثربخشی آموزش تاب‌آوری بر سرسختی روان‌شناختی، خوش‌بینی و سازگاری پرستاران بخش عفونی 1 15 FA شیرین امیرتیموری کارشناسی ارشد روانشناسی عمومی، واحد زرند، دانشگاه آزاد اسلامی، کرمان، ایران حمید مولایی زرندی استادیار، گروه روانشناسی عمومی، واحد زرند، دانشگاه آزاد اسلامی، کرمان، ایران Journal Article 1403/03/10 <p>The aim of this study was to examine the effectiveness of resilience training on psychological hardiness, optimism, and adjustment among nurses working in the infectious diseases ward. This research employed a quasi-experimental design with a pretest–posttest structure and a control group. The statistical population consisted of 110 nurses, from whom 40 were selected using simple random sampling and allocated to the experimental (n=20) and control (n=20) groups. Data collection tools included the Psychological Hardiness Scale (Kiaymarthi et al., 2008), the Attributional Style Questionnaire for optimism (Peterson et al., 1982), and Bell’s Adjustment Scale (1961). The experimental group received nine sessions of resilience training based on the Henderson and Milstein (1997) model. Data analysis was conducted using ANCOVA in SPSS-26. ANCOVA results indicated that resilience training had a significant effect on all three dependent variables. Psychological hardiness showed a significant increase (F=39.77, p&lt;0.01), as did optimism (F=37.33, p&lt;0.01) and adjustment (F=42.61, p&lt;0.01). Effect sizes (eta squared) were 0.42 for hardiness, 0.39 for optimism, and 0.45 for adjustment. Posttest means in the experimental group increased markedly compared with the control group: hardiness from 48.06 to 57.36, optimism from 16.68 to 24.53, and adjustment from 69.37 to 84.21. Overall, resilience training demonstrated substantial effectiveness in enhancing psychological hardiness, increasing optimism, and improving adjustment among nurses. This intervention can serve as a practical strategy to support psychological well-being and coping capacities in healthcare staff, particularly in high-stress units such as infectious disease wards.</p> <p>هدف این پژوهش بررسی میزان اثربخشی آموزش تاب‌آوری بر سرسختی روان‌شناختی، خوش‌بینی و سازگاری پرستاران بخش عفونی بود. این مطالعه با طرح نیمه‌آزمایشی پیش‌آزمون–پس‌آزمون با گروه کنترل انجام شد. جامعه آماری شامل ۱۱۰ پرستار بخش عفونی بود که از میان آن‌ها ۴۰ نفر با روش نمونه‌گیری تصادفی ساده انتخاب و در دو گروه آزمایش (۲۰ نفر) و کنترل (۲۰ نفر) گمارده شدند. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه سرسختی روان‌شناختی کیامرثی و همکاران (۱۳۸۷)، پرسشنامه خوش‌بینی پیترسون و همکاران (۱۹۸۲) و پرسشنامه سازگاری بل (۱۹۶۱) بود. گروه آزمایش طی ۹ جلسه تحت آموزش تاب‌آوری مبتنی بر مدل هندرسون و میلستین (۱۹۹۷) قرار گرفت. داده‌ها با استفاده از آزمون تحلیل کوواریانس و در چارچوب نرم‌افزار SPSS-26 تحلیل شدند. یافته‌های تحلیل کوواریانس نشان داد که آموزش تاب‌آوری تأثیر معناداری بر هر سه متغیر وابسته دارد. نتایج نشان داد سطح معناداری برای سرسختی روان‌شناختی (F=39.77, p&lt;0.01)، خوش‌بینی (F=37.33, p&lt;0.01) و سازگاری (F=42.61, p&lt;0.01) معنادار است. مقدار اتای مربعی برای سرسختی ۴۲ درصد، برای خوش‌بینی ۳۹ درصد و برای سازگاری ۴۵ درصد به‌دست آمد. همچنین میانگین‌های پس‌آزمون در گروه آزمایش نسبت به کنترل افزایش چشمگیری نشان داد؛ به‌طور مثال سرسختی از 48.06 به 57.36، خوش‌بینی از 16.68 به 24.53 و سازگاری از 69.37 به 84.21 افزایش یافت. نتایج پژوهش حاضر نشان داد آموزش تاب‌آوری موجب افزایش معنادار سرسختی روان‌شناختی، ارتقای خوش‌بینی و بهبود سازگاری پرستاران بخش عفونی می‌شود. این مداخله می‌تواند به‌عنوان رویکردی کاربردی برای تقویت سلامت روان و توان مقابله کارکنان درمانی به‌ویژه در محیط‌های پرتنش به کار گرفته شود.</p> https://jhpbd.com/index.php/hpbd/article/download/174/120