نشریه علمی روانشناسی سلامت و اختلالات رفتاری 4 پیاپی 16 1405 07 01 Comparing the Effectiveness of Acceptance and Commitment Therapy and Choice Theory-Based Therapy on Psychological Distress and Psychological Hardiness in Divorced Women Experiencing Divorce Grief مقایسه اثربخشی درمان پذیرش و تعهد و درمان مبتنی بر نظریه انتخاب بر پریشانی روانشناختی و سرسختی روانشناختی در زنان مطلقه دارای سوگ طلاق 1 22 FA نجمه حسین پور دانشجوی دکتری مشاورە، گروه مشاوره خانواده، واحد سنندج، دانشگاه ازاد اسلامی، سنندج، ایران محمود گودرزی گروه مشاوره خانواده، واحد سنندج، دانشگاه ازاد اسلامی، سنندج، ایران حمزه احمدیان گروه روانشناسی، واحد سنندج، دانشگاه آزاد اسلامی، سنندج، ایران Journal Article 1404/09/02 <p><strong>This study aimed to compare the effectiveness of Acceptance and Commitment Therapy (ACT) and Choice Theory-Based Therapy (CTBT) on psychological distress and psychological hardiness in divorced women experiencing divorce grief. This quasi-experimental study utilized a pre-test, post-test, and two-month follow-up design alongside a control group. The statistical population comprised divorced women suffering from divorce grief in the city of Amol during the year 2025. Using purposive sampling, 45participants were selected and randomly assigned equally to two experimental groups (15 in ACT, 15in CTBT) and one control group (n=15). The experimental groups underwent eight weekly 120-minute intervention sessions. Quantitative data were collected using the Kessler Psychological Distress Scale (K-10) and the Psychological Hardiness Questionnaire (PHQ), and subsequently analyzed via Repeated Measures ANOVA utilizing SPSS software. Inferential statistical analysis revealed significant Time by Group interaction effects for both total psychological distress (F=4.47,p=0.016) and total psychological hardiness (F=11.18,p&lt;0.001). Bonferroni post-hoc comparisons demonstrated that ACT was significantly more effective than CTBT in mitigating psychological distress at both the immediate post-test ("Mean Difference"=5.47,p&lt;0.001) and the two-month follow-up ("Mean Difference"=3.38,p&lt;0.001) phases. Conversely, while ACT produced a significantly higher increase in psychological hardiness than CTBT at post-test ("Mean Difference"=4.11,p&lt;0.001), this statistical difference completely dissipated by the follow-up evaluation (p=0.134), indicating a long-term convergence in therapeutic efficacy. Both therapeutic modalities significantly enhance the psychological well-being of divorced women; however, ACT demonstrates clear superiority in precipitating rapid and sustained reductions in psychological distress, whereas CTBT requires more time but ultimately proves equally robust in cultivating long-term psychological hardiness, suggesting that sequential integration of both therapies could optimize clinical outcomes</strong><strong>.</strong></p> <p>این پژوهش با هدف مقایسه اثربخشی درمان پذیرش و تعهد (ACT) و درمان مبتنی بر نظریه انتخاب (CTBT) بر میزان پریشانی روانشناختی و سرسختی روانشناختی در زنان مطلقه مبتلا به سوگ طلاق انجام شد. این مطالعه شبه‌تجربی با طرح پیش‌آزمون، پس‌آزمون و پیگیری دو ماهه همراه با گروه گواه انجام شد. جامعه آماری شامل زنان مطلقه دارای سوگ طلاق شهر آمل در سال 1404 که 45 از آنان به روش نمونه‌گیری هدفمند انتخاب و به طور تصادفی در سه گروه (15 نفر در گروه ACT، 15 نفر در گروه CTBT و 15نفر در گروه گواه) گمارده شدند. گروه‌های آزمایش 8 جلسه 120 دقیقه‌ای مداخله دریافت کردند. داده‌ها با استفاده از مقیاس پریشانی روانشناختی کسلر (K-10) و پرسشنامه سرسختی روانشناختی (PHQ) جمع‌آوری و با آزمون تحلیل واریانس با اندازه‌گیری مکرر در نرم‌افزار SPSS تحلیل شدند. نتایج نشان داد که اثر تعاملی زمان و گروه برای نمره کل پریشانی روانشناختی (F=4.47,p=0.016) و کل سرسختی روانشناختی (F=11.18,p&lt;0.001) از نظر آماری معنادار بود. آزمون‌های تعقیبی بونفرونی مشخص کرد که ACT در کاهش پریشانی روانشناختی در مراحل پس‌آزمون (MD=5.47,p&lt;0.001) و پیگیری (MD=3.38,p&lt;0.001) اثربخشی به‌مراتب بیشتری نسبت به CTBT داشت. همچنین، ACT در مرحله پس‌آزمون موجب افزایش بیشتری در سرسختی روانشناختی نسبت به CTBT شد (MD=4.11,p&lt;0.001)، اما در مرحله پیگیری تفاوت معناداری بین این دو رویکرد مشاهده نشد (p=0.134) که نشان‌دهنده همگرایی اثربخشی آن‌ها در درازمدت است. هر دو رویکرد درمانی در بهبود وضعیت روانشناختی زنان مطلقه موثرند؛ با این حال، درمان پذیرش و تعهد در کاهش سریع‌تر و پایدارتر پریشانی روانشناختی برتری دارد، در حالی که درمان مبتنی بر نظریه انتخاب در درازمدت به همان اندازه در ارتقای سرسختی روانشناختی اثربخش است که این امر لزوم استفاده یکپارچه از هر دو رویکرد را در مداخلات بالینی برجسته می‌سازد.</p> https://jhpbd.com/index.php/hpbd/article/download/274/256