نشریه علمی روانشناسی سلامت و اختلالات رفتاری 2 پیاپی 5 1403 03 20 The Effectiveness of Group Music Therapy on Parental Aggression Toward Children, Parenting Stress, and Parental Emotion Regulation اثربخشی موسیقی‌درمانی گروهی بر پرخاش‌گری والدین نسبت به فرزند، استرس والدگری و تنظیم هیجان والدین 1 15 FA زهرا خوش کام کارشناسی ارشد، گروه مشاوره، واحد مرودشت، دانشگاه آزاد اسلامی، مرودشت، ایران نازنین هنرپروران استادیار، گروه مشاوره، واحد مرودشت، دانشگاه آزاد اسلامی، مرودشت، ایران Journal Article 1403/01/17 <p><strong>Abstract</strong></p> <p>The present study aimed to examine the effectiveness of group music therapy on parental aggression toward children, parenting stress, and parental emotion regulation in Tehran. This study employed a quasi-experimental design with pre-test, post-test, and follow-up phases including a control group. The statistical population consisted of parents in Tehran, from whom 45 participants were selected purposively and randomly assigned to an experimental group (n=23) and a control group (n=22). Research instruments included the Buss-Perry Aggression Questionnaire, Abidin’s Parenting Stress Index, and the Gross and John Emotion Regulation Questionnaire. The experimental group participated in eight 90-minute sessions of group music therapy, while the control group received no intervention. Data were analyzed using repeated measures ANOVA and Bonferroni post-hoc tests in SPSS-27. Results of repeated measures ANOVA indicated that the main effects of time, group, and the interaction effect of time×group were significant for parental aggression, parenting stress, and emotion regulation (p&lt;0.001). Bonferroni post-hoc results showed significant differences between pre-test with post-test and follow-up in all variables, while differences between post-test and follow-up were not significant (p&gt;0.05), indicating stability of the intervention effects. The findings suggest that group music therapy is an effective intervention for reducing parental aggression and parenting stress and enhancing emotion regulation, with relatively stable effects over time.</p> <p>هدف پژوهش حاضر بررسی اثربخشی موسیقی‌درمانی گروهی بر پرخاش‌گری والدین نسبت به فرزند، استرس والدگری و تنظیم هیجان والدین در شهر تهران بود. این پژوهش از نوع نیمه‌آزمایشی با طرح پیش‌آزمون، پس‌آزمون و پیگیری همراه با گروه کنترل بود. جامعه آماری شامل والدین دارای فرزند در شهر تهران بود که 45 نفر به‌صورت هدفمند انتخاب و به‌طور تصادفی در دو گروه آزمایش (23 نفر) و کنترل (22 نفر) گمارده شدند. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه پرخاش‌گری باس و پری، شاخص استرس والدگری آبیدین و پرسشنامه تنظیم هیجان گروس و جان بود. گروه آزمایش در 8 جلسه 90 دقیقه‌ای موسیقی‌درمانی گروهی شرکت کرد، در حالی که گروه کنترل مداخله‌ای دریافت نکرد. داده‌ها با استفاده از تحلیل واریانس با اندازه‌گیری مکرر و آزمون تعقیبی بونفرونی در نرم‌افزار SPSS-27 تحلیل شدند. نتایج تحلیل واریانس با اندازه‌گیری مکرر نشان داد که اثر زمان، اثر گروه و اثر تعاملی زمان×گروه برای متغیرهای پرخاش‌گری والدین، استرس والدگری و تنظیم هیجان معنادار است (001/0&gt;p). همچنین نتایج آزمون بونفرونی نشان داد که تفاوت بین پیش‌آزمون با پس‌آزمون و پیگیری در هر سه متغیر معنادار بوده، در حالی که تفاوت بین پس‌آزمون و پیگیری معنادار نبود (05/0&lt;p)، که بیانگر پایداری اثرات مداخله است. یافته‌ها نشان می‌دهد که موسیقی‌درمانی گروهی می‌تواند به‌عنوان مداخله‌ای مؤثر در کاهش پرخاش‌گری والدین و استرس والدگری و بهبود تنظیم هیجان آنان به‌کار رود و اثرات آن در طول زمان نیز نسبتاً پایدار باقی می‌ماند.</p> https://jhpbd.com/index.php/hpbd/article/download/285/210