نشریه علمی روانشناسی سلامت و اختلالات رفتاری 4 پیاپی 16 1405 07 01 A Comparison of the Effectiveness of Self-Efficacy Strategies Training and Positive Thinking Training on Sense of Coherence and Fear of Intimacy among High School Students مقایسه اثربخشی آموزش راهبردهای خوداثربخشی و آموزش مثبت نگری بر حس انسجام فردی و ترس از صمیمیت در دانش آموزان متوسطه دوم 1 14 FA آزاده کلانی ساروکلای گروه روان شناسی، واحد ساری، دانشگاه آزاد اسلامی، ساری، ایران شعبان حیدری گروه روانشناسی، واحد ساری، دانشگاه آزاد اسلامی، ساری، ایران حسینعلی قنادزادگان گروه روان شناسی، واحد ساری، دانشگاه آزاد اسلامی، ساری، ایران Journal Article 1404/09/24 <p>This study aimed to compare the effectiveness of self-efficacy strategies training and positive thinking training on sense of coherence and fear of intimacy among female high school students. This quasi-experimental study used a pretest–posttest–follow-up design with a control group. The statistical population consisted of female high school students in Qaemshahr during the 2025–2026 academic year, from which 60 participants were purposively selected and randomly assigned to two experimental groups (self-efficacy and positive thinking) and one control group. Data were collected using Antonovsky’s Sense of Coherence Questionnaire (1993) and Descutner and Thelen’s Fear of Intimacy Scale (1991). Interventions were conducted in 8 and 10 sessions (45 minutes each). Data were analyzed using Kolmogorov–Smirnov, Shapiro–Wilk, Levene’s test, ANCOVA, and repeated measures ANOVA in SPSS22. The results indicated that both interventions significantly increased sense of coherence and reduced fear of intimacy (p&lt;0.05). Moreover, significant between-group effects were observed, and comparisons revealed that self-efficacy training had a significantly stronger effect than positive thinking training on both dependent variables (p&lt;0.01). Both interventions were effective in improving psychological outcomes; however, self-efficacy strategies training demonstrated greater effectiveness due to its direct impact on perceived control and personal competence, suggesting its priority in school-based mental health interventions.</p> <p>هدف این پژوهش مقایسه اثربخشی آموزش راهبردهای خوداثربخشی و آموزش مثبت‌نگری بر حس انسجام فردی و ترس از صمیمیت در دانش‌آموزان دختر متوسطه دوم بود. این پژوهش نیمه‌آزمایشی با طرح پیش‌آزمون، پس‌آزمون و پیگیری با گروه کنترل انجام شد. جامعه آماری شامل دانش‌آموزان دختر متوسطه دوم شهرستان قائم‌شهر در سال تحصیلی 1404–1405 بود که 60 نفر به‌صورت هدفمند انتخاب و به‌طور تصادفی در دو گروه آزمایش (خوداثربخشی و مثبت‌نگری) و یک گروه کنترل قرار گرفتند. ابزارها شامل پرسشنامه حس انسجام آنتونوفسکی (1993) و پرسشنامه ترس از صمیمیت دسکانتر و ثلن (1991) بود. مداخلات در 8 و 10 جلسه 45 دقیقه‌ای اجرا شد و داده‌ها با آزمون‌های کولموگروف–اسمیرنوف، شاپیرو–ویلک، لون، آنکووا و تحلیل واریانس با اندازه‌گیری مکرر در SPSS22 تحلیل شدند. نتایج تحلیل‌ها نشان داد هر دو مداخله به‌طور معناداری موجب افزایش حس انسجام فردی و کاهش ترس از صمیمیت شدند (p&lt;0.05). همچنین اثر بین‌گروهی در تحلیل کوواریانس و تحلیل اندازه‌گیری مکرر معنادار بود و مقایسه میانگین‌ها نشان داد آموزش راهبردهای خوداثربخشی نسبت به آموزش مثبت‌نگری تأثیر قوی‌تری بر هر دو متغیر وابسته داشته است (p&lt;0.01). یافته‌ها نشان می‌دهد که هر دو رویکرد آموزشی در بهبود شاخص‌های روان‌شناختی دانش‌آموزان مؤثرند، اما آموزش راهبردهای خوداثربخشی به دلیل تأکید بر تقویت احساس کنترل و توانمندی فردی، کارآمدتر بوده و می‌تواند به‌عنوان مداخله‌ای مؤثر در ارتقای سلامت روان نوجوانان مورد استفاده قرار گیرد.</p> https://jhpbd.com/index.php/hpbd/article/download/302/263