نشریه علمی روانشناسی سلامت و اختلالات رفتاری 2 پیاپی ۵ 1403 06 10 A Comparison of the Effectiveness of Self-Healing Training and Hope-Based Training on Hope in the Elderly مقایسه اثربخشی آموزش خودشفابخشی و امیدمحور بر امیدواری در سالمندان 1 13 FA حامد رشیدی اصل دانشجوی دکتری روانشناسی، واحد رودهن، دانشگاه آزاد اسلامی، رودهن، ایران. فریبا بشردوست تجلی استادیار، گروه روانشناسی، واحد رودهن، دانشگاه آزاد اسلامی، رودهن، ایران. مالک میرهاشمی استاد، گروه روانشناسی، واحد رودهن، دانشگاه آزاد اسلامی، رودهن، ایران. Journal Article 1403/03/06 <p>The aim of the present research was to compare the effectiveness of self-healing training and hope-based training on hope in the elderly. The research method was quasi-experimental with a pretest-posttest design with control and experimental groups. The statistical population consisted of elderly individuals over 70 years old residing in nursing homes in Khorramabad city in the year 2025. To select the research sample, using the convenience sampling method, 75 individuals were selected and randomly assigned to three groups: self-healing training, hope-based training, and a control group (25 individuals in each group). To collect data, the Hope Scale (Snyder et al., 1991) was used. The experimental groups received self-healing training and hope-based training in eight 90-minute sessions. For data analysis, analysis of covariance with repeated measures was used. The results of this research showed that self-healing training and hope-based training are effective on hope in the elderly (p&lt;0.01). Furthermore, the results indicated that the effectiveness of hope-based training on hope is greater than that of self-healing training (p&lt;0.01).</p> <p>هدف پژوهش حاضر مقایسه اثربخشی آموزش خودشفابخشی و امیدمحور برامیدواری در سالمندان بود. روش پژوهش نیمه ­آزمایشی با طرح پیش ­آزمون و پس آزمون با گروه کنترل و آزمایش بود. جامعه آماری پژوهش سالمندان بالای 70 سال مقیم سرای سالمندان شهر خرم­آباد  در سال 1403بود که جهت گزینش نمونه پژوهش به روش نمونه گیری در دسترس تعداد 75 نفر انتخاب و به صورت تصادفی در سه گروه آموزش خودشفابخشی، آموزش امیدمحور و گروه کنترل (هر گروه 25 نفر) گمارده شدند. جهت جمع­آوری اطلاعات از پرسشنامه­ امیدواری (اشنایدر و همکاران، 1991) استفاده شد. گروه­های  آزمایش آموزش خودشفابخشی و امیدمحور را در 8 جلسه 90 دقیقه­ای دریافت کردند. جهت تجزیه و تحلیل اطلاعات از آزمون آماری تحلیل کوواریانس با اندازه­گیری مکرر استفاده شده است. نتایج این پژوهش نشان داد، آموزش خودشفابخشی و امیدمحور برامیدواری در سالمندان اثربخش است (p&lt;0/01). همچنین نتایج نشان داد اثربخشی آموزش امیدمحور بر امیدواری بیشتر از آموزش خودشفابخشی است (p&lt;0/01).</p> https://jhpbd.com/index.php/hpbd/article/download/304/228