نشریه علمی روانشناسی سلامت و اختلالات رفتاری 2 پیاپی 5 1403 03 20 The Effectiveness of Acceptance and Commitment Therapy on Marital Stress and Self-Silencing in Couples Applying for Divorce اثربخشی درمان پذیرش و تعهد بر استرس زناشویی و خودسرکوبگری در زوجین متقاضی طلاق 1 15 FA عسل جهانگردی دانشجوی دکتری تخصصی مشاوره، واحد اهواز، دانشگاه آزاد اسلامی، اهواز، ایران مریم لاری زاده بناء کارشناسی ارشد روانشناسی بالینی، واحد اهواز، دانشگاه آزاد اسلامی، اهواز، ایران فرنگیس محمدی کارشناسی ارشد روانشناسی بالینی، واحد علوم تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، بروجرد، ایران فاطمه سلاماتی ناصری کارشناسی ارشد روانشناسی عمومی، واحد ایلام، دانشگاه آزاد اسلامی، آبدانان، ایران لیدا ممبینی کارشناسی ارشد روانشناسی بالینی، واحد اندیمشک، دانشگاه آزاد اسلامی، اندیمشک،ایران فاطمه شکیباپور کارشناسی ارشد روانشناسی بالینی، واحد ایلام، دانشگاه آزاد اسلامی، ایلام، ایران Journal Article 1403/01/20 <p>The present study aimed to investigate the effectiveness of Acceptance and Commitment Therapy on marital stress and self-silencing among couples applying for divorce. This study employed a quasi-experimental design with pretest-posttest and control group methodology. The statistical population consisted of all couples applying for divorce who referred to Rayan Clinic in Ahvaz in 2026. Among them, 48 participants were selected using purposive sampling and randomly assigned into experimental and control groups, with 24 participants in each group. The research instruments included the Stockholm Marital Stress Scale and the Self-Silencing Scale developed by Jack and Dill. The experimental group received Acceptance and Commitment Therapy during eight 90-minute sessions, while the control group received no intervention. Data were analyzed using multivariate analysis of covariance and SPSS-27 software. The findings indicated that Acceptance and Commitment Therapy had a significant effect on reducing marital stress and self-silencing among couples applying for divorce (p&lt;0.001). The results of multivariate covariance analysis demonstrated a significant difference between the experimental and control groups in the posttest stage. Furthermore, univariate covariance analysis showed that Acceptance and Commitment Therapy significantly reduced both marital stress and self-silencing in the experimental group. The obtained effect sizes indicated a substantial impact of the intervention on the study variables, and the adjusted mean scores of the experimental group showed a considerable decrease compared to the control group. Based on the findings of the present study, it can be concluded that Acceptance and Commitment Therapy, through increasing psychological flexibility, emotional acceptance, and reducing experiential avoidance, plays an effective role in reducing marital stress and self-silencing among couples applying for divorce. Therefore, applying this therapeutic approach in family counseling centers and psychological clinics may contribute to improving marital relationships and reducing emotional problems among couples at risk of divorce.</p> <p>پژوهش حاضر با هدف بررسی اثربخشی درمان پذیرش و تعهد بر استرس زناشویی و خودسرکوبگری در زوجین متقاضی طلاق انجام شد. این پژوهش از نوع نیمه‌آزمایشی با طرح پیش‌آزمون ـ پس‌آزمون همراه با گروه کنترل بود. جامعه آماری شامل تمامی زوجین متقاضی طلاق مراجعه‌کننده به کلینیک رایان شهر اهواز در سال 1403بود. از میان آنان، ۴۸ نفر با استفاده از روش نمونه‌گیری هدفمند انتخاب و به‌صورت تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل، هر گروه ۲۴ نفر، جایگزین شدند. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه استرس زناشویی استکهلم و پرسشنامه خودسرکوبگری جک و دیل بود. گروه آزمایش طی هشت جلسه ۹۰ دقیقه‌ای تحت درمان پذیرش و تعهد قرار گرفت، در حالی که گروه کنترل مداخله‌ای دریافت نکرد. داده‌ها با استفاده از تحلیل کوواریانس چندمتغیری و نرم‌افزار SPSS-27 تحلیل شدند. نتایج نشان داد که درمان پذیرش و تعهد تأثیر معناداری بر کاهش استرس زناشویی و خودسرکوبگری زوجین متقاضی طلاق داشته است (۰.۰۰۱&gt;p). یافته‌های تحلیل کوواریانس چندمتغیری نشان داد که بین گروه آزمایش و کنترل در مرحله پس‌آزمون تفاوت معناداری وجود دارد. همچنین نتایج تحلیل کوواریانس تک‌متغیری نشان داد که درمان پذیرش و تعهد به‌طور معناداری موجب کاهش استرس زناشویی و خودسرکوبگری در گروه آزمایش شده است. اندازه اثر به‌دست‌آمده نشان‌دهنده تأثیر قابل توجه مداخله بر متغیرهای پژوهش بود و میانگین تعدیل‌شده گروه آزمایش در هر دو متغیر نسبت به گروه کنترل به‌طور محسوسی کاهش یافت. بر اساس یافته‌های پژوهش حاضر می‌توان نتیجه گرفت که درمان پذیرش و تعهد از طریق افزایش انعطاف‌پذیری روان‌شناختی، پذیرش هیجان‌ها و کاهش اجتناب تجربی، نقش مؤثری در کاهش استرس زناشویی و خودسرکوبگری زوجین متقاضی طلاق دارد. بنابراین، استفاده از این رویکرد درمانی در مراکز مشاوره خانواده و کلینیک‌های روان‌شناختی می‌تواند به بهبود روابط زناشویی و کاهش مشکلات هیجانی زوجین در معرض طلاق کمک کند.</p> https://jhpbd.com/index.php/hpbd/article/download/369/277