نشریه علمی روانشناسی سلامت و اختلالات رفتاری 2 پیاپی 5 1403 03 20 A Comparison of the Effectiveness of Acceptance and Commitment Therapy and Unified Transdiagnostic Treatment on Resilience in Nurses with Post-Traumatic Stress Symptoms Following COVID-19 Infection مقایسه اثربخشی درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد و درمان فراتشخیصی یکپارچه بر تاب‌آوری پرستاران دارای نشانه‌های استرس پس از سانحه ناشی از ابتلا به کرونا 1 15 FA نفیسه حسین زاده مقدم گروه روانشناسی، واحد بیرجند، دانشگاه آزاد اسلامی، بیرجند ایران فاطمه شهابی زاده دانشیار، گروه روانشناسی، واحد بیرجند، دانشگاه آزاد اسلامی، بیرجند، ایران قاسم آهی  گروه روانشناسی، واحد بیرجند، دانشگاه آزاد اسلامی، بیرجند، ایران Journal Article 1403/01/19 <p>This study aimed to compare the effectiveness of Acceptance and Commitment Therapy (ACT) and Unified Transdiagnostic Treatment (UP) on resilience among nurses experiencing post-traumatic stress symptoms following COVID-19 infection. This quasi-experimental study employed a pretest–posttest design with a control group and a two-month follow-up. The statistical population consisted of nurses with a history of COVID-19 infection and post-traumatic stress symptoms working at Shahid Seyed Mostafa Khomeini Hospital in Tabas. Thirty eligible participants were selected through purposive sampling and randomly assigned to three groups (ACT, UP, and control; n=10 each). The intervention groups received eight 45-minute treatment sessions. Data were collected using the Resilience Scale for Adults (RSA) and the Post-Traumatic Stress Disorder Questionnaire and analyzed through analysis of covariance (ANCOVA) and Bonferroni post hoc tests. ANCOVA results demonstrated significant group differences in resilience at posttest (F=8.563, p=0.007, η²=0.241) and follow-up (F=8.649, p=0.045, η²=0.352) after controlling for pretest scores. Bonferroni comparisons indicated that both ACT and UP significantly improved resilience compared with the control group. However, ACT produced significantly greater improvements in resilience than UP, and this superiority remained stable during the follow-up assessment (p&lt;0.01).The findings suggest that both ACT and UP are effective interventions for enhancing resilience among nurses with post-traumatic stress symptoms related to COVID-19. Nevertheless, ACT demonstrated stronger and more enduring effects. Therefore, ACT may be considered a particularly valuable intervention for strengthening psychological resilience, adaptive coping, and mental health among healthcare professionals facing traumatic and high-stress situations.</p> <p>هدف این پژوهش مقایسه اثربخشی درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد (ACT) و درمان فراتشخیصی یکپارچه (UP) بر تاب‌آوری پرستاران دارای نشانه‌های استرس پس از سانحه ناشی از ابتلا به بیماری کووید-19 بود. این پژوهش از نوع نیمه‌آزمایشی با طرح پیش‌آزمون، پس‌آزمون و پیگیری دوماهه همراه با گروه کنترل بود. جامعه آماری شامل پرستاران دارای سابقه ابتلا به کووید-19 و نشانه‌های استرس پس از سانحه شاغل در بیمارستان شهید سید مصطفی خمینی طبس بود. از میان افراد واجد شرایط، 30 نفر به روش هدفمند انتخاب و به‌صورت تصادفی در سه گروه 10 نفری شامل درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد، درمان فراتشخیصی یکپارچه و گروه کنترل جایگزین شدند. مداخلات در قالب 8 جلسه 45 دقیقه‌ای اجرا شد. داده‌ها با استفاده از مقیاس تاب‌آوری بزرگسالان (RSA) و پرسشنامه استرس پس از سانحه گردآوری و با تحلیل کوواریانس و آزمون تعقیبی بونفرونی تحلیل شدند. نتایج تحلیل کوواریانس نشان داد که پس از کنترل اثر پیش‌آزمون، تفاوت معناداری بین گروه‌ها در تاب‌آوری در مرحله پس‌آزمون (F=8.563, p=0.007, η²=0.241) و پیگیری (F=8.649, p=0.045, η²=0.352) وجود داشت. نتایج آزمون بونفرونی نیز نشان داد که هر دو مداخله موجب افزایش معنادار تاب‌آوری نسبت به گروه کنترل شدند؛ با این حال، درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد در مقایسه با درمان فراتشخیصی یکپارچه اثر بیشتری بر ارتقای تاب‌آوری داشت و این برتری در مرحله پیگیری نیز پایدار باقی ماند (p&lt;0.01). یافته‌های پژوهش نشان داد که هر دو رویکرد درمانی در افزایش تاب‌آوری پرستاران دارای نشانه‌های استرس پس از سانحه ناشی از کووید-19 مؤثر هستند، اما درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد اثربخشی بیشتری نسبت به درمان فراتشخیصی یکپارچه دارد. بر این اساس، استفاده از مداخلات مبتنی بر پذیرش و تعهد می‌تواند به عنوان راهبردی مؤثر برای ارتقای سلامت روان، انعطاف‌پذیری روان‌شناختی و توان سازگاری پرستاران در مواجهه با بحران‌های مشابه مورد توجه قرار گیرد.</p> https://jhpbd.com/index.php/hpbd/article/download/388/305