نشریه علمی روانشناسی سلامت و اختلالات رفتاری 3 پیاپی 9 1404 03 20 Effectiveness of a Phenomenology-Based Intervention Protocol on Self-Harming Behaviors in Adolescent Girls with a History of Non-Suicidal Self-Injury تعیین اثربخشی پروتکل تدوین‌شده مبتنی بر پدیدارشناسی رفتارهای خودآسیب‌رسان بر رفتارهای خودآسیب‌رسان در نوجوانان دختر با سابقه خودجرحی بدون خودکشی 1 13 10.61838/jhpbd.61 FA لیلا رفیعی گروه روانشناسی، واحد قم، دانشگاه آزاد اسلامی، قم، ایران کیانوش زهراکار استاد، گروه مشاوره، دانشکده روانشناسی، دانشگاه خوارزمی، تهران، ایران پروانه محمدخانی استاد، گروه روانشناسی بالینی، دانشگاه علوم توانبخشی و سلامت اجتماعی،تهران، ایران Journal Article 1404 01 21 <p class="ABSTRACT" style="line-height: 150%;">This study aimed to examine the effectiveness of a phenomenology-based intervention protocol in reducing self-harming behaviors among adolescent girls with a history of non-suicidal self-injury. An exploratory sequential mixed-methods design was applied. In the qualitative phase, semi-structured interviews with 30 adolescent girls with a history of self-injury were conducted and analyzed using interpretative phenomenological analysis. Based on these findings, an 11-session, 90-minute group intervention protocol was developed. In the quantitative phase, a quasi-experimental pre-test/post-test design with a control group was employed. Thirty participants were purposively selected from middle school girls in District 12 of Tehran and randomly assigned to experimental and control groups (15 each). The Self-Harm Inventory (SHI) was used for data collection, and data were analyzed using multivariate analysis of covariance (MANCOVA). Results of covariance analysis indicated a significant reduction in self-harming behaviors in the experimental group (F=57.668, p=0.001, η²=0.706), while no significant changes were observed in the control group. This demonstrated the positive impact of the phenomenology-based protocol in decreasing self-harming behaviors. The designed intervention protocol effectively reduced self-harming behaviors in adolescent girls with a history of non-suicidal self-injury. This approach can serve as a novel and practical tool for schools and counseling centers to promote adolescent mental health and prevent high-risk behaviors.</p> <p class="a" dir="RTL" style="line-height: 150%;"><span lang="AR-SA">این پژوهش با هدف بررسی اثربخشی پروتکل آموزشی مبتنی بر پدیدارشناسی رفتارهای خودآسیب‌رسان بر کاهش رفتارهای خودآسیب‌رسان در نوجوانان دختر با سابقه خودجرحی بدون قصد خودکشی انجام شد. پژوهش حاضر با رویکرد آمیخته اکتشافی در دو مرحله کیفی و کمی صورت گرفت. در مرحله کیفی، از مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته با 30 نوجوان دختر دارای سابقه خودجرحی بدون خودکشی استفاده و داده‌ها با روش پدیدارشناسی تفسیری تحلیل شدند. بر اساس یافته‌های کیفی، پروتکل مداخله‌ای شامل 11 جلسه 90 دقیقه‌ای طراحی گردید. در مرحله کمی، طرح نیمه‌آزمایشی با پیش‌آزمون و پس‌آزمون و گروه گواه اجرا شد. بدین منظور 30 نفر از میان دانش‌آموزان دختر مقطع متوسطه اول منطقه 12 تهران انتخاب و به‌صورت تصادفی در دو گروه آزمایش و گواه گمارده شدند. ابزار گردآوری داده‌ها پرسشنامه رفتارهای آسیب به خود (</span><span dir="LTR">SHI</span><span lang="AR-SA">) بود و داده‌ها با استفاده از تحلیل کوواریانس چندمتغیره (</span><span dir="LTR">MANCOVA</span><span lang="AR-SA">) تحلیل شدند. نتایج تحلیل کوواریانس نشان داد میانگین نمرات رفتارهای خودآسیب‌رسان در گروه آزمایش به‌طور معناداری کاهش یافت (</span><span dir="LTR">F=57.668, p=0.001, </span><span dir="LTR" style="font-family: 'Calibri','sans-serif';">η²</span><span dir="LTR">=0.706</span><span lang="AR-SA">)، در حالی که در گروه گواه تغییر معناداری مشاهده نشد. این نتایج بیانگر تأثیر مثبت پروتکل آموزشی مبتنی بر پدیدارشناسی بر کاهش رفتارهای خودآسیب‌رسان در نوجوانان دختر بود. پروتکل آموزشی تدوین‌شده توانست به‌طور مؤثر رفتارهای خودآسیب‌رسان را در نوجوانان دختر با سابقه خودجرحی بدون قصد خودکشی کاهش دهد. این مداخله می‌تواند به‌عنوان رویکردی نوین و کارآمد در مدارس و مراکز مشاوره نوجوانان به‌کار گرفته شود و زمینه ارتقای سلامت روان و پیشگیری از رفتارهای پرخطر را فراهم آورد.</span></p> https://jhpbd.com/index.php/hpbd/article/download/61/58