نشریه علمی روانشناسی سلامت و اختلالات رفتاری 3 پیاپی 10 1404 06 01 Causal Model for Predicting Job Burnout Based on Effort–Reward Imbalance with the Mediating Role of Coping Styles in Employed Women مدل علی پیش­بینی فرسودگی شغلی براساس عدم توازن تلاش-پاداش با میانجیگری سبک­های مقابله­ای در زنان شاغل 1 15 10.61838/jhpbd.96 FA سودابه علی محمدی گروه مشاوره، واحد سنندج، دانشگاه آزاد اسلامی، سنندج، ایران. امید مرادی گروه مشاوره خانواده، واحد سنندج، دانشگاه آزاد اسلامی، سنندج، ایران محمود گودرزی گروه مشاوره خانواده، واحد سنندج، دانشگاه آزاد اسلامی، سنندج، ایران. انور دست باز گروه مشاوره، دانشکده علوم انسانی و اجتماعی، دانشگاه کردستان، سنندج، ایران Journal Article 1403 12 24 <p>The aim of this study was to examine the fit of a causal model for predicting job burnout based on effort–reward imbalance and the mediating role of coping styles in employed women. This research was applied in purpose and descriptive–correlational in design, utilizing structural equation modeling (SEM). The statistical population included all permanent and contractual female employees of the Central Organization of Islamic Azad University in Tehran in autumn 2024. A total of 320 participants were selected through convenience sampling. The instruments included the Job Burnout Questionnaire by Schaufeli et al. (2020), the Effort–Reward Imbalance Questionnaire by Siegrist (2013), and the Coping Styles Questionnaire by Folkman and Lazarus (1980). Data analysis was conducted using Pearson’s correlation test, model assumption checks, and structural model fit indices in SPSS-22 and AMOS-24 software. The results showed that the structural model had an acceptable fit (CFI = 0.925, GFI = 0.913, AGFI = 0.870, RMSEA = 0.069). Effort–reward imbalance had a direct and significantly positive effect on job burnout (β = 0.265, p &lt; .001). Emotion-focused coping style had a direct and positive effect on job burnout (β = 0.204, p &lt; .001), while problem-focused coping style had a direct and negative effect (β = –0.290, p &lt; .001). Additionally, the indirect effect of effort–reward imbalance on job burnout through both coping styles was confirmed (Z = 2.31 and Z = 2.84). Effort–reward imbalance is one of the key predictors of job burnout in women, and coping styles play an important moderating role in this relationship. Strengthening problem-focused coping strategies and improving organizational reward systems can help reduce job burnout among employed women.</p> <p>هدف این پژوهش بررسی برازش مدل علی پیش‌بینی فرسودگی شغلی براساس عدم توازن تلاش-پاداش و نقش میانجی سبک‌های مقابله‌ای در زنان شاغل بود. این پژوهش از نظر هدف کاربردی و از نظر شیوه اجرا توصیفی–همبستگی و مبتنی بر مدل‌یابی معادلات ساختاری بود. جامعه آماری شامل کلیه کارکنان زن رسمی و پیمانی سازمان مرکزی دانشگاه آزاد اسلامی در تهران در پاییز ۱۴۰۳ بود. از میان آنان ۳۲۰ نفر به روش نمونه‌گیری در دسترس انتخاب شدند. ابزارها شامل پرسشنامه فرسودگی شغلی اِسچافلی و همکاران (۲۰۲۰)، پرسشنامه عدم توازن تلاش- پاداش سیگریست (2013) و پرسشنامه سبک‌های مقابله‌ای فولکمن و لازاروس (۱۹۸۰) بود. تحلیل داده‌ها با آزمون‌های همبستگی پیرسون، بررسی مفروضه‌های مدل‌یابی و شاخص‌های برازش مدل ساختاری در نرم‌افزارهای SPSS-22 و AMOS-24 انجام شد. نتایج نشان داد مدل ساختاری از برازش مناسب برخوردار است (CFI=0.925، GFI=0.913، AGFI=0.870، RMSEA=0.069). عدم توازن تلاش–پاداش اثر مستقیم و مثبت معناداری بر فرسودگی شغلی داشت (β=0.265، p&lt;0.001). سبک مقابله‌ای هیجان‌مدار اثر مستقیم و مثبت بر فرسودگی شغلی داشت (β=0.204، p&lt;0.001) و سبک مقابله‌ای مسئله‌مدار اثر مستقیم و منفی بر آن نشان داد (β=-0.290، p&lt;0.001). همچنین اثر غیرمستقیم تلاش–پاداش بر فرسودگی شغلی از طریق هر دو سبک مقابله‌ای تأیید شد (Z=2.31 و Z=2.84). عدم توازن تلاش–پاداش یکی از عوامل کلیدی در فرسودگی شغلی زنان است و سبک‌های مقابله‌ای نقش مهمی در تعدیل این رابطه دارند. تقویت راهبردهای مقابله‌ای مسئله‌مدار و بهبود نظام پاداش سازمانی می‌تواند در کاهش فرسودگی شغلی زنان مؤثر باشد.</p> https://jhpbd.com/index.php/hpbd/article/download/96/85