بررسی نقش میانجی تاب‌آوری در رابطه بین سبک‌های هیجانی و شادکامی ذهنی در دانشجویان

چکیده

هدف این پژوهش بررسی نقش میانجی تاب‌آوری در رابطه بین سبک‌های هیجانی و شادکامی ذهنی در دانشجویان دانشگاهی بود. پژوهش حاضر از نوع توصیفی ـ همبستگی و در چارچوب مدل‌یابی معادلات ساختاری انجام شد. جامعه آماری شامل کلیه دانشجویان دانشگاه آزاد اسلامی واحد اصفهان (خوراسگان) در سال تحصیلی ۱۴۰۳–۱۴۰۴ بود که ۵۱۴ نفر با روش نمونه‌گیری در دسترس انتخاب شدند. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه سبک‌های هیجانی کسبیر و همکاران، مقیاس تاب‌آوری کانر و دیویدسون و مقیاس شادکامی ذهنی لیوبومیرسکی و لپر بود. تحلیل داده‌ها با استفاده از نرم‌افزارهای SPSS و AMOS و از طریق همبستگی پیرسون و تحلیل مسیر انجام گرفت. نتایج نشان داد سبک‌های هیجانی با تاب‌آوری (r=0.13 تا r=0.36، p<0.01) و با شادکامی ذهنی (r=0.14 تا r=0.29، p<0.01) رابطه معنادار دارند. تاب‌آوری نیز پیش‌بینی‌کننده قوی شادکامی ذهنی بود (r=0.46، p<0.001). نتایج مدل‌یابی ساختاری نشان داد تاب‌آوری نقش میانجی جزئی و معناداری در رابطه بین مؤلفه‌های سبک‌های هیجانی (به‌ویژه خودآگاهی، شهود اجتماعی و سبک تاب‌آوری) و شادکامی ذهنی ایفا می‌کند. شاخص‌های برازش مدل حاکی از برازش مطلوب مدل بودند (CFI=0.91، RMSEA=0.07). نتایج نشان می‌دهد ارتقای سبک‌های هیجانی سازگار از طریق تقویت تاب‌آوری می‌تواند مسیر مؤثری برای افزایش شادکامی ذهنی و بهبود سلامت روان دانشجویان فراهم سازد.