پیش بینی اختلالات رفتاری نوجوانان براساس کیفیت تعامل مادر-فرزند و استرس والدگری مادران شهر تهران

چکیده

هدف از انجام پژوهش حاضر پیش بینی اختلالات رفتاری نوجوانان براساس کیفیت تعامل مادر-فرزند و استرس والدگری مادران شهر تهران بود. روش تحقیق توصيفي و از نوع همبستگي بود. جامعۀ آماری پژوهش حاضر را کلیه نوجوانان دختر و مادران آنها در شهر تهران در سال تحصیلی 1404- 1403 تشکیل دادند. با استفاده از روش نمونه‌گیری خوشه‌‌ای مرحله‌‌ای 200 نفر انتخاب شدند. برای جمع‌آوری داده‌ها از سیاهه رفتاری و خودسنجی نوجوانان (آخنباخ، ۱۹۹۱)، پرسشنامه رابطه والد-کودک (پیانتا، 1992) و پرسشنامه استرس والدگری (آبیدین، ۱۹۸۳) استفاده شد. تحلیل داده­ها با روش ضريب همبستگي پیرسون و رگرسیون گام به گام صورت گرفت. نتایج نشان داد بین تعامل مادر- فرزند و اختلالات رفتاری نوجوانان رابطه منفی و معنادار (505/0-r= و 01/0p<) و بین استرس والدگری مادران و اختلالات رفتاری نوجوانان رابطه مثبت و معنادار (529/0r= و 01/0p<) وجود داشت. همچنین اختلالات رفتاری نوجوانان بر اساس تعامل مادر- فرزند و استرس والدگری مادران پیش بینی‌ می‌شود (01/0p<). یافته ها حاکی از آن است که مداخلات روانشناختی جهت ارتقای کیفیت تعامل مادر و نوجوان و کاهش استرس والدگری مادران می تواند به عنوان راهکاری مؤثر در پیشگیری و کاهش اختلالات رفتاری نوجوانان در شهر تهران مورد توجه قرار گیرد