اثربخشی درمان شناختی رفتاری بر انعطاف­پذیری روانشناختی و شفقت به خود در افراد دارای نشانگان استرس پس از سانحه

چکیده

زمینه و هدف: PTSD از جمله اختلالات مزمن و ناتوان‌کننده روان­پزشکی است که براساس پنجمین راهنمای آماری و تشخیصی اختلالات روانی جزء مجموعه تشخیصی اختلالات وابسته به استرس است که می‌تواند پس از مواجه با یک رویداد آسیب‌زا ایجاد شود. هدف مطالعه حاضر مقایسه اثربخشی درمان شناختی رفتاری بر انعطاف­پذیری شناختی و شفقت به خود در افراد مبتلا به اختلال استرس پس از سانحه بود.

مواد و روش­ها: این مطالعه از نوع نیمه­آزمایشی با دو گروه آزمایشی و یک گروه کنترل بود که با طرح پیش‌آزمون، پس­آزمون و پی­گیری انجام شد. جامعه آماری شامل بزرگسالان 18 تا 40 سال دارای اختلال پس از سانحه مراجعه­کننده به مراکز روانشناختی شهر تهران در سال 1403 بود. حجم نمونه 30 نفر بود که به‌صورت هدفمند انتخاب و به­صورت تصادفی­ به دو گروه آزمایش و یک گروه کنترل (در هر گروه 15 نفر) تقسیم شدند. گروه­ آزمایش درمان شناختی رفتاری را طی 8 جلسه 90 دقیقه­ای دریافت کردند، در حالی که گروه کنترل مداخله­ای دریافت نکرد. برای گردآوری اطلاعات از پرسش­نامه انعطاف­پذیری روانشناختی و پرسش‌نامه شفقت به خود استفاده شد. داده­ها با استفاده از آنالیز واریانس دوطرفه با اندازه­گیری­های مکرر تجزیه ­و تحلیل شدند.
یافته­ها: نتایج مطالعه حاکی از تأثیر روش درمان شناختی رفتاری بر ابعاد انعطاف­پذیری روانشناختی و شفقت به خود بزرگسالان دارای اختلال ptsd بود (001/0>P) .

نتیجه­گیری: با توجه به نتایج، متخصصین فعال در حوزه  اختلال پس از سانحه می­توانند در درمان این افراد استفاده از روش­ شناختی رفتاری  در کنار سایر درمان­ها مدنظر قرار دهند.