مقایسه اثربخشی درمان مبتنی بر شفقت و آموزش تصویرسازی ارتباطی بر سازگاری زناشویی در زنان با تجربه خیانت همسر

چکیده

هدف پژوهش حاضر مقایسه اثربخشی درمان مبتنی بر شفقت و آموزش تصویرسازی ارتباطی بر سازگاری زناشویی زنان با تجربه خیانت همسر بود. این پژوهش با طرح نیمه‌آزمایشی پیش‌آزمون–پس‌آزمون با گروه گواه و پیگیری دوماهه انجام شد. جامعه آماری شامل زنان دارای تجربه خیانت همسرِ مراجعه‌کننده به مراکز مشاوره شاهین‌شهر اصفهان در سال 1402 بود. تعداد 48 نفر واجد شرایط به روش در دسترس انتخاب و به‌طور تصادفی در سه گروه درمان مبتنی بر شفقت، آموزش تصویرسازی ارتباطی و گواه (هر گروه 16 نفر) قرار گرفتند. ابزار پژوهش پرسشنامه سازگاری زناشویی اسپانیر بود و داده‌ها با استفاده از روش‌های آماری پارامتریک در نرم‌افزار SPSS تحلیل شدند. نتایج تحلیل‌های آماری نشان داد هر دو مداخله درمان مبتنی بر شفقت و آموزش تصویرسازی ارتباطی در مقایسه با گروه گواه موجب بهبود معنادار سازگاری زناشویی در مراحل پس‌آزمون و پیگیری شدند (P<0.05). همچنین بین دو گروه مداخله تفاوت معناداری وجود داشت؛ به‌گونه‌ای که آموزش تصویرسازی ارتباطی در افزایش نمره کل سازگاری زناشویی و نیز مؤلفه‌های همبستگی دو‌نفری و ابراز محبت اثربخشی بیشتری نسبت به درمان مبتنی بر شفقت نشان داد (P<0.01). بر اساس یافته‌ها، هر دو رویکرد درمانی می‌توانند به‌عنوان مداخلات مؤثر برای بهبود سازگاری زناشویی زنان آسیب‌دیده از خیانت همسر به‌کار روند، با این حال آموزش تصویرسازی ارتباطی به دلیل تمرکز عمیق‌تر بر فرایندهای ناخودآگاه رابطه و تعاملات زوجی، از اثربخشی بالاتری برخوردار است.