اثربخشی آموزش مثبت‌اندیشی بر تاب‌آوری، همدلی و پریشانی روانشناختی مادران دارای فرزند با اختلال یادگیری خاص

چکیده

هدف این پژوهش بررسی اثربخشی آموزش مثبت‌اندیشی بر تاب‌آوری، همدلی و پریشانی روان‌شناختی مادران دارای فرزند با اختلال یادگیری خاص بود. این پژوهش از نوع نیمه‌آزمایشی با طرح پیش‌آزمون–پس‌آزمون همراه با پیگیری و گروه کنترل بود. جامعه آماری شامل 342 مادر در شهر بوشهر بود که 46 نفر به‌صورت در دسترس انتخاب و به‌طور تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل (هرکدام 23 نفر) گمارده شدند. ابزارها شامل مقیاس تاب‌آوری کانر–دیویدسون، پرسشنامه همدلی دیویس و مقیاس پریشانی روان‌شناختی کسلر بود. مداخله آموزش مثبت‌اندیشی در 10 جلسه 90 دقیقه‌ای برای گروه آزمایش اجرا شد. داده‌ها با استفاده از تحلیل کوواریانس، تحلیل واریانس با اندازه‌گیری مکرر و آزمون بنفرونی در نرم‌افزار SPSS نسخه 26 تحلیل شدند. نتایج نشان داد که آموزش مثبت‌اندیشی تأثیر معناداری بر افزایش تاب‌آوری (η²=0.54, P<0.01)، افزایش همدلی (η²=0.62, P<0.01) و کاهش پریشانی روان‌شناختی (η²=0.74, P<0.01) دارد. همچنین تحلیل واریانس با اندازه‌گیری مکرر نشان داد اثر زمان، گروه و تعامل زمان×گروه در هر سه متغیر معنادار است. آزمون‌های تعقیبی بنفرونی نیز بیانگر پایداری اثرات مداخله در مرحله پیگیری بودند. آموزش مثبت‌اندیشی به‌عنوان یک مداخله مؤثر می‌تواند موجب بهبود شاخص‌های روان‌شناختی مادران دارای فرزند با اختلال یادگیری خاص شود و اثرات آن در طول زمان پایدار باقی می‌ماند.