اثربخشی درمان مبتنی بر تعهد و پذیرش بر اصلاح شدت درد، کیفیت زندگی مرتبط با درد و عدم تحمل ابهام مبتلایان به درد مزمن

چکیده

زمینه و هدف: درد مزمن معمولاً به‌عنوان دردی تعریف می‌شود که حداقل شش ماه تداوم دارد و فرد مبتلا را نه‌تنها با تجربه مداوم ناراحتی جسمانی، بلکه با مجموعه‌ای از فشارزاهای روان‌شناختی و اجتماعی مواجه می‌سازد که حوزه‌های مختلف زندگی روزمره را تحت تأثیر قرار می‌دهند. هدف این پژوهش بررسی اثربخشی درمان مبتنی بر تعهد و پذیرش بر اصلاح شدت درد، کیفیت زندگی مرتبط با درد و عدم تحمل ابهام مبتلایان به درد مزمن بود.

روش: پژوهش حاضر از نوع ‌آزمایشی با طرح پیش‌آزمون، پس‌آزمون و پیگیری سه‌ماهه با گروه کنترل بود. جامعه آماری شامل 30 نفر از مراجعه‌کنندگان به کلینیک‌های درد و متخصصان درد در مناطق  مختلف شهر تهران در سال ۱۴۰۴ بود که به روش نمونه‌گیری هدفمند انتخاب و به‌صورت تصادفی در دو گروه آزمایش کنترل گمارش شدند. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه شدت درد مک گیل (MPQ)، پرسشنامه عدم تحمل ابهام و پرسش‌نامه کیفیت زندگی (SF-s6) بود. داده‌ها با استفاده از تحلیل واریانس تحلیل شدند.

یافته‌ها: نتایج نشان داد که درمان مبتنی بر تعهد و پذیرش به‌طور معناداری منجر به کاهش نمرات شدت درد و عدم تحمل ابهام و افزایش مولفه کیفیت زندگی در مرحله پس‌آزمون و پیگیری شد، درحالی‌که در گروه کنترل تغییر معناداری مشاهده نشد.

نتیجه‌گیری: یافته‌ها بر اهمیت مداخلات غیردارویی مبتنی بر ذهن و پذیرش در مدیریت درد مزمن تأکید می‌کنند و نشان می‌دهند که تغییر فرآیندهای روان‌شناختی به بهبود سازگاری، کاهش ناتوانی و ارتقای کیفیت زندگی بیماران منجر می‌شود.