اثربخشی رویکرد پذیرش و تعهد بر راهبردهای حفظ همسر در زنان با تجربه ازدواج مجدد

چکیده

هدف این پژوهش بررسی اثربخشی رویکرد پذیرش و تعهد بر راهبردهای حفظ همسر در زنان دارای تجربه ازدواج مجدد بود. این پژوهش از نوع نیمه‌آزمایشی با طرح پیش‌آزمون–پس‌آزمون همراه با گروه کنترل بود. جامعه آماری شامل زنان دارای تجربه ازدواج مجدد مراجعه‌کننده به مراکز مشاوره شهر گنبدکاووس در نیمه نخست سال 1402 به دلیل مشکلات زناشویی در ازدواج دوم بود. از میان آنان 24 نفر به روش نمونه‌گیری هدفمند انتخاب و به‌صورت تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل (هر گروه 12 نفر) جایگزین شدند. ابزار گردآوری داده‌ها پرسشنامه راهبردهای حفظ همسر (MRI-SF) بود. گروه آزمایش طی هشت جلسه 90 دقیقه‌ای مداخله مبتنی بر پذیرش و تعهد را دریافت کرد، در حالی که گروه کنترل هیچ مداخله‌ای دریافت نکرد. داده‌ها با استفاده از تحلیل کوواریانس چندمتغیره تحلیل شدند. نتایج آزمون چندمتغیره ویلکز نشان داد که بین دو گروه در متغیرهای وابسته تفاوت معناداری وجود دارد (F=34.08, p<0.001). همچنین نتایج تحلیل کوواریانس نشان داد که پس از کنترل اثر پیش‌آزمون، میانگین نمرات مؤلفه تأمین منافع در گروه آزمایش به‌طور معناداری افزایش یافته است (F=38.83, p<0.001, η²=0.519). علاوه بر این، نمرات مؤلفه تحمیل هزینه به‌طور معناداری کاهش یافت (F=54.04, p<0.001, η²=0.600). اندازه اثرها بیانگر آن بود که بخش قابل‌توجهی از تغییرات مشاهده‌شده در راهبردهای حفظ همسر ناشی از اجرای مداخله مبتنی بر پذیرش و تعهد بوده است. یافته‌های پژوهش نشان داد که رویکرد پذیرش و تعهد می‌تواند با افزایش راهبردهای مبتنی بر تأمین منافع و کاهش راهبردهای مبتنی بر تحمیل هزینه، به بهبود راهبردهای حفظ همسر در زنان دارای تجربه ازدواج مجدد کمک کند. این رویکرد از طریق افزایش انعطاف‌پذیری روان‌شناختی، پذیرش هیجانات و افکار دشوار، و تقویت رفتارهای مبتنی بر ارزش‌ها، نقش مؤثری در ارتقای کیفیت روابط زناشویی و پایداری ازدواج مجدد ایفا می‌کند.