اثربخشی طرحواره درمانی بر ابرازگری هیجانی و نشخوار فکری زنان متعارض شهر تهران

چکیده

هدف از مطالعه حاضر بررسی اثربخشی طرح‌واره درمانی بر ابرازگری هیجانی و نشخوار فکری زنان متعارض غرب تهران بود. تحقیق حاضر از نظر هدف کاربردی است. این پژوهش در دسته پژوهش‌های نیمه آزمایشی قرار می­گیرد و طرح تحقیق به صورت دو گروهی است. گروه آزمایش و گروه گواه و شامل دو مرحله پیش آزمون پس آزمون می­باشد. جامعه آماری پژوهش زنان متعارض مراجعه‌کننده به مراکز و کلینیک‌های خدمات روان‌شناختی شهر تهران در فصل بهار سال 1404 بودند که از بین آنها 30 زن متعارض به شیوه نمونه‌گیری در دسترس در گروه آزمایشی و گروه گواه (گروه آزمایشی 15 نفر و گروه گواه 15 نفر) انتخاب شدند و برای گروه آزمایشی 10 جلسه و طی 1 جلسه در هفته درمان طرحواره ارائه گردید و گروه گواه هیچ‌گونه آموزشی دریافت نکرد. ابزار اندازه‌گیری پژوهش، پرسشنامه استاندارد مقیاس نشخوار فكری از نولن هوکسما و مارو و پرسشنامه ابرازگری هیجانی کینگ و ایمونز بود که به عنوان پیش آزمون و پس آزمون در هر دو گروه اجرا شد. جهت پیش فرض طبیعی بودن داده‌ها از آزمون کالموگراف-اسمیرونف و همگنی واریانس‌ها از آزمون لوین استفاده شد. نتایج یافته‌ها نشان می‌دهد طرح‌واره درمانی بر ابرازگری هیجانی و نشخوار فکری زنان متعارض شهر تهران تأثیرگذار می‌باشد. (01/0P<). بنابراین دوره‌های گروهی آموزش طرح‌واره درمانی برای زوجین متعارض می‌تواند باعث افزایش ابرازگری هیجانی و کاهش میزان نشخوار فکری آنها شود.