بررسی رابطه طرحواره های ناسازگار اولیه و وسواس فکری -عملی با نقش میانجی خود تنظیی هیجانی در زنان متقاضی جراحی های زیبایی

چکیده

هدف پژوهش حاضر بررسی رابطه طرحواره‌های ناسازگار اولیه با وسواس فکری–عملی با میانجی‌گری خودتنظیمی هیجانی در زنان متقاضی جراحی زیبایی بود. روش پژوهش توصیفی–همبستگی و مبتنی بر مدل‌یابی معادلات ساختاری بود. جامعه آماری پژوهش شامل کلیه زنان متقاضی جراحی زیبایی مراجعه‌کننده به بیمارستان‌های امام خمینی (ره) و مفرح شهر تهران در سال‌های ۱۴۰۴–۱۴۰۵ بود که از میان آنان نمونه‌ای به روش در دسترس انتخاب شد. برای جمع‌آوری داده‌ها از پرسشنامه طرحواره‌های ناسازگار اولیه یانگ (YSQ‑LF)، پرسشنامه وسواس فکری–عملی فوآ و همکاران (OCI‑R) و پرسشنامه خودتنظیمی میلر و براون استفاده شد. داده‌ها با استفاده از آمار توصیفی و مدل‌یابی معادلات ساختاری در نرم‌افزار AMOS تحلیل شدند. نتایج نشان داد مدل پیشنهادی از برازش قابل قبولی برخوردار است. همچنین طرحواره‌های ناسازگار اولیه اثر مستقیم و معناداری بر وسواس فکری–عملی داشتند و به طور معناداری با خودتنظیمی هیجانی رابطه منفی نشان دادند. علاوه بر این، خودتنظیمی هیجانی رابطه منفی و معناداری با وسواس فکری–عملی داشت و نقش میانجی معناداری در رابطه بین طرحواره‌های ناسازگار اولیه و وسواس فکری–عملی ایفا کرد. به طور کلی، یافته‌ها نشان می‌دهد که فعال‌سازی طرحواره‌های ناسازگار اولیه و ضعف در فرایندهای خودتنظیمی هیجانی می‌تواند در افزایش نشانه‌های وسواس فکری–عملی در زنان متقاضی جراحی زیبایی نقش داشته باشد. بر این اساس، توجه به ارزیابی و مداخلات روان‌شناختی مبتنی بر طرحواره‌درمانی و آموزش راهبردهای تنظیم هیجان پیش از انجام جراحی‌های زیبایی می‌تواند در کاهش مشکلات روان‌شناختی این گروه مؤثر باشد.