پیش بینی علائم روان تنی براساس آسیب های دوران کودکی و حساسیت پردازش حسی با نقش میانجی ناگویی هیجان در افراد مبتلا به اختلال اضطراب فراگیر

چکیده

هدف این پژوهش پیش‌بینی علائم روان‌تنی براساس آسیب‌های دوران کودکی و حساسیت پردازش حسی با نقش میانجی ناگویی هیجانی در افراد مبتلا به اختلال اضطراب فراگیر بود. این مطالعه از نوع توصیفی–همبستگی و مبتنی بر مدل‌یابی معادلات ساختاری انجام شد. نمونه شامل 300 فرد مبتلا به اختلال اضطراب فراگیر مراجعه‌کننده به مراکز مشاوره شهر تهران بود که با روش نمونه‌گیری در دسترس انتخاب شدند. ابزارهای مورد استفاده شامل پرسشنامه سلامت بیمار، پرسشنامه ناگویی هیجانی تورنتو، پرسشنامه ترومای دوران کودکی و پرسشنامه حساسیت پردازش حسی بود. تحلیل داده‌ها با بهره‌گیری از نرم‌افزارهای SPSS-26 و AMOS-26 صورت گرفت. نتایج نشان داد آسیب‌های دوران کودکی و حساسیت پردازش حسی هر دو با علائم روان‌تنی رابطه مثبت و معنادار دارند. همچنین ناگویی هیجانی نقش میانجی جزئی در ارتباط میان آسیب‌های دوران کودکی و علائم روان‌تنی و نیز میان حساسیت پردازش حسی و علائم روان‌تنی ایفا کرد. شاخص‌های برازش مدل، مناسب بودن مدل مفهومی را تأیید کردند. نتایج حاکی از آن است که آسیب‌های دوران کودکی و حساسیت پردازش حسی، هم به شکل مستقیم و هم از طریق افزایش ناگویی هیجانی می‌توانند موجب افزایش علائم روان‌تنی در افراد مبتلا به اختلال اضطراب فراگیر شوند. استفاده از مداخلاتی که بر ارتقای تنظیم هیجان و افزایش آگاهی هیجانی تمرکز دارند، می‌تواند در کاهش این علائم مؤثر باشد.