پیش‌بینی حالات خلقی بر اساس تروماهای کودکی با نقش میانجی انگیزش شناختی در نوجوانان شهر اهواز

چکیده

هدف این پژوهش پیش‌بینی حالات خلقی نوجوانان بر اساس تروماهای کودکی با نقش میانجی انگیزش شناختی بود. این پژوهش از نوع توصیفی-همبستگی و مبتنی بر مدل‌یابی معادلات ساختاری انجام شد. جامعه آماری شامل نوجوانان ۱۳ تا ۱۸ سال شهر اهواز در سال تحصیلی ۱۴۰۳–۱۴۰۴ بود که ۳۲۱ نفر به روش نمونه‌گیری خوشه‌ای مرحله‌ای انتخاب شدند. ابزارها شامل پرسشنامه ترومای دوران کودکی، پروفایل حالات خلقی (POMS) و مقیاس انگیزش شناختی بودند. تحلیل داده‌ها با استفاده از نرم‌افزارهای SPSS و AMOS نسخه ۲۴ انجام شد. نتایج نشان داد مدل پژوهش از برازش مطلوبی برخوردار است. تروماهای کودکی به‌صورت غیرمستقیم و از طریق انگیزش شناختی بر حالات خلقی نوجوانان اثر معنادار داشتند. هر دو مؤلفه انگیزش شناختی شامل تمایل به عملکرد شناختی و کناره‌گیری شناختی به‌عنوان میانجی‌های معنادار رابطه بین تروماهای کودکی و حالات خلقی عمل کردند و سهم تبیینی قابل‌توجهی در مدل داشتند. یافته‌ها نشان می‌دهد انگیزش شناختی یک سازوکار کلیدی در انتقال اثرات تروماهای کودکی به حالات خلقی نوجوانان است و می‌تواند به‌عنوان هدفی مهم در مداخلات پیشگیرانه و درمانی برای بهبود سلامت هیجانی نوجوانان مورد توجه قرار گیرد.