اثر حساسيت بين فردي و ترس از دست دادن بر اضطراب اجتماعي كاربران شبكه هاي اجتماعي

چکیده

هدف این پژوهش بررسی نقش حساسیت بین‌فردی و ترس از دست دادن در پیش‌بینی اضطراب اجتماعی نوجوانان کاربر شبکه‌های اجتماعی بود. این مطالعه با طرح توصیفی–همبستگی و به روش پیمایشی انجام شد. جامعه آماری شامل نوجوانان ۱۳ تا ۱۸ ساله ساکن منطقه ۷ شهر تهران بود که ۲۵۶ پرسشنامه قابل تحلیل از میان نمونه اولیه ۳۸۴ نفری گردآوری شد. ابزارها شامل مقیاس حساسیت بین‌فردی بویر و همکاران، مقیاس ترس از دست دادن مظلوم و آتالای و پرسشنامه اضطراب اجتماعی کانور و همکاران بود. داده‌ها با استفاده از نرم‌افزار SPSS و رگرسیون چندگانه تحلیل شد. نتایج رگرسیون چندگانه نشان داد حساسیت بین‌فردی (β=0.41, p<0.001) و ترس از دست دادن (β=0.36, p<0.001) هر دو پیش‌بینی‌کننده‌های مثبت و معنادار اضطراب اجتماعی هستند. مدل پژوهش از برازش مطلوب برخوردار بود و متغیرهای پیش‌بین در مجموع ۴۷ درصد از واریانس اضطراب اجتماعی نوجوانان را تبیین کردند (R²=0.47). یافته‌ها نشان می‌دهد وابستگی نوجوانان به بازخوردهای اجتماعی، حساسیت نسبت به ارزیابی دیگران و نگرانی از حذف شدن از تعاملات مجازی، نقش مهمی در تشدید اضطراب اجتماعی آنان دارد و لزوم توجه به مداخلات پیشگیرانه در حوزه سلامت روان دیجیتال را برجسته می‌سازد.