اثربخشی موسیقی‌درمانی گروهی بر پرخاش‌گری والدین نسبت به فرزند، استرس والدگری و تنظیم هیجان والدین

چکیده

هدف پژوهش حاضر بررسی اثربخشی موسیقی‌درمانی گروهی بر پرخاش‌گری والدین نسبت به فرزند، استرس والدگری و تنظیم هیجان والدین در شهر تهران بود. این پژوهش از نوع نیمه‌آزمایشی با طرح پیش‌آزمون، پس‌آزمون و پیگیری همراه با گروه کنترل بود. جامعه آماری شامل والدین دارای فرزند در شهر تهران بود که 45 نفر به‌صورت هدفمند انتخاب و به‌طور تصادفی در دو گروه آزمایش (23 نفر) و کنترل (22 نفر) گمارده شدند. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه پرخاش‌گری باس و پری، شاخص استرس والدگری آبیدین و پرسشنامه تنظیم هیجان گروس و جان بود. گروه آزمایش در 8 جلسه 90 دقیقه‌ای موسیقی‌درمانی گروهی شرکت کرد، در حالی که گروه کنترل مداخله‌ای دریافت نکرد. داده‌ها با استفاده از تحلیل واریانس با اندازه‌گیری مکرر و آزمون تعقیبی بونفرونی در نرم‌افزار SPSS-27 تحلیل شدند. نتایج تحلیل واریانس با اندازه‌گیری مکرر نشان داد که اثر زمان، اثر گروه و اثر تعاملی زمان×گروه برای متغیرهای پرخاش‌گری والدین، استرس والدگری و تنظیم هیجان معنادار است (001/0>p). همچنین نتایج آزمون بونفرونی نشان داد که تفاوت بین پیش‌آزمون با پس‌آزمون و پیگیری در هر سه متغیر معنادار بوده، در حالی که تفاوت بین پس‌آزمون و پیگیری معنادار نبود (05/0<p)، که بیانگر پایداری اثرات مداخله است. یافته‌ها نشان می‌دهد که موسیقی‌درمانی گروهی می‌تواند به‌عنوان مداخله‌ای مؤثر در کاهش پرخاش‌گری والدین و استرس والدگری و بهبود تنظیم هیجان آنان به‌کار رود و اثرات آن در طول زمان نیز نسبتاً پایدار باقی می‌ماند.