پیش بینی تحمل پریشانی روانی در افراد دارای نشانه های وسواسی-اجباری بر اساس حساسیت انزجاری و حساسیت اضطرابی

چکیده

زمینه و هدف: اختلال وسواسی-اجباری از سوی سازمان بهداشت جهانی به عنوان یکی از علل اصلی ناتوانی شناخته می‌شود. تحمل پریشانی روانی، حساسیت اضطرابی و حساسیت انزجاری از متغیرهای مهم مرتبط با این اختلال هستند. پژوهش حاضر با هدف پیش‌بینی تحمل پریشانی روانی در افراد دارای نشانه‌های وسواسی-اجباری بر اساس حساسیت اضطرابی و حساسیت انزجاری انجام شد.

روش: پژوهش حاضر توصیفی-همبستگی از نوع پیش‌بینی بود. جامعه آماری شامل افراد دارای نشانه‌های وسواسی-اجباری بود که به شیوه‌ی در دسترس انتخاب شدند. برای جمع‌آوری داده‌ها از مقیاس وسواسی-اجباری مادزلی (راخمن و هاجسون)، پرسشنامه حساسیت اضطرابی (ریس و مکنالی)، مقیاس حساسیت انزجاری (هیدت و همکاران) و مقیاس تحمل پریشانی روانی (سیمونز و گاهر) استفاده شد. تحلیل داده‌ها با نرم‌افزار SPSS نسخه ۲۲ و با استفاده از ضریب همبستگی پیرسون و رگرسیون گام‌به‌گام انجام گرفت.

یافته ها: نتایج نشان داد که بین تحمل پریشانی روانی با حساسیت اضطرابی (01/۰>p) و حساسیت انزجاری (01/۰>p) رابطه منفی معنادار وجود دارد. همچنین تحلیل رگرسیون نشان داد که دو متغیر حساسیت اضطرابی و حساسیت انزجاری در مجموع ۴۲ درصد از واریانس تحمل پریشانی روانی را تبیین می‌کنند. سهم حساسیت اضطرابی در پیش‌بینی تحمل پریشانی بیشتر از حساسیت انزجاری بود.

نتیجه گیری: بر اساس یافته‌ها، حساسیت اضطرابی و حساسیت انزجاری توانایی پیش‌بینی معنادار تحمل پریشانی روانی در افراد دارای نشانه‌های وسواسی-اجباری را دارند. این یافته تلویحات مهمی در زمینه طراحی مداخلات مبتنی بر کاهش حساسیت اضطرابی و انزجاری به منظور افزایش تحمل پریشانی در این افراد دارد.