پیش‌بینی رشد پس از آسیب بر اساس حمایت اجتماعی ادراک‌شده و اجتناب تجربه‌ای در مردان دارای تجربه طلاق: نقش واسطه‌ای ابرازگری هیجانی

چکیده

هدف این پژوهش بررسی پیش‌بینی رشد‌پس‌از‌آسیب بر اساس حمایت اجتماعی ادراک‌شده و اجتناب تجربه‌ای با نقش واسطه‌ای ابرازگری هیجانی در مردان دارای تجربه طلاق بود. پژوهش حاضر توصیفی از نوع همبستگی با رویکرد تحلیل مسیر بود. جامعه آماری شامل ۲۴۲ مرد مطلقه ساکن شهر بابل در سال ۱۴۰۴ بود که به روش نمونه‌گیری هدفمند انتخاب شدند. ابزارها شامل پرسش‌نامه رشد پس از سانحه تدسچی و کالهون (1996)، حمایت اجتماعی ادراک‌شده زیمت و همکاران (1988)، اجتناب تجربه‌ای گامز و همکاران (2011)، و ابرازگری هیجانی کینگ و امونز (1990) بودند. داده‌ها با استفاده از نرم‌افزارهای SPSS-27 و AMOS-24 از طریق آزمون همبستگی پیرسون و تحلیل مسیر تحلیل شدند. نتایج نشان داد حمایت اجتماعی ادراک‌شده تأثیر مثبت و معناداری بر ابرازگری هیجانی دارد (β = 0.38، p < 0.01). همچنین ابرازگری هیجانی رشد پس از آسیب را به‌طور مثبت پیش‌بینی می‌کند (β = 0.18، p < 0.01) و حمایت اجتماعی ادراک‌شده دارای اثر مستقیم مثبت بر رشد‌پس‌از‌آسیب است (β = 0.57، p < 0.01). اثر اجتناب تجربه‌ای بر رشد‌پس‌از‌آسیب منفی و معنادار بود (β = −0.17، p < 0.01) و رابطه مستقیم آن با ابرازگری هیجانی معنادار نبود (p > 0.05). اثر غیرمستقیم حمایت اجتماعی از طریق ابرازگری هیجانی معنادار بود (β = 0.07، p < 0.01). شاخص‌های برازندگی مدل نشان‌دهنده برازش مطلوب بودند (χ²/df = 1.0؛ CFI = 1.00؛ GFI = 1.00؛ RMSEA = 0.01). نتایج پژوهش بیانگر نقش کلیدی حمایت اجتماعی ادراک‌شده و ابرازگری هیجانی در ارتقای رشد‌پس‌از‌آسیب و نقش بازدارنده اجتناب تجربه‌ای است. یافته‌ها اهمیت طراحی مداخلات روان‌شناختی برای تقویت حمایت اجتماعی و مهارت‌های ابراز هیجان در مردان مطلقه را برجسته می‌سازد.