مقایسه اثربخشی آموزش خودشفابخشی و امیدمحور بر امیدواری در سالمندان

چکیده

هدف پژوهش حاضر مقایسه اثربخشی آموزش خودشفابخشی و امیدمحور برامیدواری در سالمندان بود. روش پژوهش نیمه ­آزمایشی با طرح پیش ­آزمون و پس آزمون با گروه کنترل و آزمایش بود. جامعه آماری پژوهش سالمندان بالای 70 سال مقیم سرای سالمندان شهر خرم­آباد  در سال 1403بود که جهت گزینش نمونه پژوهش به روش نمونه گیری در دسترس تعداد 75 نفر انتخاب و به صورت تصادفی در سه گروه آموزش خودشفابخشی، آموزش امیدمحور و گروه کنترل (هر گروه 25 نفر) گمارده شدند. جهت جمع­آوری اطلاعات از پرسشنامه­ امیدواری (اشنایدر و همکاران، 1991) استفاده شد. گروه­های  آزمایش آموزش خودشفابخشی و امیدمحور را در 8 جلسه 90 دقیقه­ای دریافت کردند. جهت تجزیه و تحلیل اطلاعات از آزمون آماری تحلیل کوواریانس با اندازه­گیری مکرر استفاده شده است. نتایج این پژوهش نشان داد، آموزش خودشفابخشی و امیدمحور برامیدواری در سالمندان اثربخش است (p<0/01). همچنین نتایج نشان داد اثربخشی آموزش امیدمحور بر امیدواری بیشتر از آموزش خودشفابخشی است (p<0/01).