اثربخشی فرزندپروری مبتنی بر دلبستگی بر جهت‌گیری و انطباق‌پذیری والدگری مادران کودکان دبستانی

چکیده

این پژوهش با هدف بررسی اثربخشی فرزندپروری مبتنی بر دلبستگی بر جهت‌گیری و انطباق‌پذیری والدگری مادران کودکان دبستانی انجام شد. پژوهش حاضر نیمه‌آزمایشی با طرح پیش‌آزمون، پس‌آزمون و پیگیری یک‌ماهه همراه با گروه کنترل بود. نمونه شامل 40 مادر دارای دختران دبستانی 7 تا 11 ساله در شهر اصفهان بود که به روش هدفمند انتخاب و به‌صورت تصادفی در گروه آزمایش و کنترل گمارده شدند. گروه آزمایش هشت جلسه 90 دقیقه‌ای آموزش فرزندپروری مبتنی بر دلبستگی را دریافت کرد و گروه کنترل در فهرست انتظار قرار گرفت. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه انطباق‌پذیری والدگری و پرسشنامه جهت‌گیری والدگری بود. داده‌ها با تحلیل واریانس با اندازه‌گیری مکرر و آزمون تعقیبی بونفرونی تحلیل شدند. نتایج نشان داد اثر تعامل زمان و گروه برای جهت‌گیری والدگری معنادار بود (F=106.16, p<0.001, η²=0.736). همچنین اثر گروه برای این متغیر معنادار بود (F=6.35, p=0.016, η²=0.143). در متغیر انطباق‌پذیری والدگری نیز تعامل زمان و گروه معنادار بود (F=76.58, p<0.001, η²=0.668) و اثر گروه نیز معنادار گزارش شد (F=8.35, p=0.006, η²=0.180). آزمون بونفرونی نشان داد تفاوت گروه آزمایش و کنترل در پس‌آزمون و پیگیری برای هر دو متغیر معنادار بود. فرزندپروری مبتنی بر دلبستگی می‌تواند روشی مؤثر برای بهبود جهت‌گیری و انطباق‌پذیری والدگری مادران کودکان دبستانی باشد.