اثربخشی درمان شناختی–رفتاری بر اعتیاد به تلفن همراه، سبک‌های دلبستگی و خودنظم‌دهی تحصیلی در نوجوانان دارای اختلال بدریخت‌انگاری

چکیده

هدف این پژوهش بررسی اثربخشی درمان شناختی–رفتاری بر کاهش اعتیاد به تلفن همراه، بهبود سبک‌های دلبستگی و ارتقای خودنظم‌دهی تحصیلی در نوجوانان مبتلا به اختلال بدریخت‌انگاری بود. پژوهش حاضر با طرح کارآزمایی بالینی تصادفی‌شده با گروه کنترل انجام شد. جامعه آماری شامل نوجوانان مبتلا به اختلال بدریخت‌انگاری شهر کرج بود که 30 نفر به‌صورت تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل (هر گروه 15 نفر) قرار گرفتند. گروه آزمایش درمان شناختی–رفتاری گروهی را دریافت کرد و گروه کنترل مداخله‌ای دریافت نکرد. داده‌ها در سه مرحله پیش‌آزمون، پس‌آزمون و پیگیری پنج‌ماهه جمع‌آوری و با استفاده از تحلیل واریانس با اندازه‌گیری مکرر و آزمون تعقیبی بونفرونی در نرم‌افزار SPSS-27 تحلیل شد. نتایج تحلیل واریانس با اندازه‌گیری مکرر نشان داد اثر متقابل زمان و گروه برای اعتیاد به تلفن همراه، دلبستگی ایمن، دلبستگی اضطرابی، دلبستگی اجتنابی و خودنظم‌دهی تحصیلی معنادار است (p<0.001). نتایج آزمون بونفرونی نشان داد تفاوت بین پیش‌آزمون با پس‌آزمون و پیگیری معنادار بوده، اما تفاوت بین پس‌آزمون و پیگیری معنادار نبود. درمان شناختی–رفتاری مداخله‌ای مؤثر و پایدار برای کاهش اعتیاد به تلفن همراه، اصلاح سبک‌های دلبستگی ناایمن و ارتقای خودنظم‌دهی تحصیلی در نوجوانان مبتلا به اختلال بدریخت‌انگاری است.