مقایسه اثربخشی طرحواره درمانی و رفتار درمانی دیالکتیکی بر خودشناسی انسجامی در بیماران مبتلا به اختلال شخصیت مرزی
کلمات کلیدی:
طرحواره درمانی, رفتار درمانی دیالکتیکی, خودشناسی انسجامی, اختلال شخصیت مرزی.چکیده
هدف این پژوهش مقایسه اثربخشی و ماندگاری اثر طرحوارهدرمانی و رفتاردرمانی دیالکتیکی بر خودشناسی انسجامی بیماران مبتلا به اختلال شخصیت مرزی بود. این مطالعه به روش نیمهآزمایشی با طرح پیشآزمون–پسآزمون با گروه کنترل و پیگیری سهماهه انجام شد. جامعه آماری شامل بیماران مبتلا به اختلال شخصیت مرزی مراجعهکننده به مراکز روانپزشکی و روانشناسی شهر تهران در سالهای ۱۴۰۳–۱۴۰۴ بود. نمونه پژوهش ۴۵ نفر بودند که به روش نمونهگیری هدفمند انتخاب و بهصورت تصادفی در سه گروه ۱۵ نفری (طرحوارهدرمانی، رفتاردرمانی دیالکتیکی و کنترل) گمارده شدند. دو گروه آزمایشی هر یک ۱۶ جلسه ۶۰ دقیقهای مداخله دریافت کردند و گروه کنترل مداخلهای نداشت. ابزارها شامل مصاحبه بالینی ساختاریافته برای اختلالات شخصیت، پرسشنامه شخصیت مرزی و مقیاس خودشناسی انسجامی بود. تحلیل دادهها با تحلیل واریانس با اندازهگیری مکرر و آزمون تعقیبی بونفرونی انجام شد. نتایج نشان داد اثر زمان و تعامل زمان×گروه بر خودشناسی انسجامی معنادار است (p<0.01). هر دو مداخله در مقایسه با گروه کنترل موجب افزایش معنادار خودشناسی انسجامی شدند، اما میزان بهبود و اندازه اثر در گروه طرحوارهدرمانی بهطور معناداری بیشتر از رفتاردرمانی دیالکتیکی بود. نتایج پیگیری سهماهه نیز پایداری اثرات، بهویژه در طرحوارهدرمانی، را تأیید کرد. طرحوارهدرمانی نسبت به رفتاردرمانی دیالکتیکی اثربخشی و ماندگاری بیشتری در بهبود خودشناسی انسجامی بیماران مبتلا به اختلال شخصیت مرزی دارد و میتواند بهعنوان مداخلهای اولویتدار برای اهداف هویتی و ساختاری این بیماران پیشنهاد شود.
دانلودها
دانلود
چاپ شده
ارسال
بازنگری
پذیرش
شماره
نوع مقاله
مجوز
حق نشر 1405 Parisa Zakerzadeh (Author); Taher Tizdast; Tahmoores Aghajanihashjin (Author)
این پروژه تحت مجوز بین المللی Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 می باشد.
