بررسی اثربخشی بسته خودیاوری مبتنی بر تجارب زیسته بر دشواری در تنظیم هیجان زنان مبتلا به اختلال پرخوری

چکیده

اختلال پرخوری به‌عنوان شایع‌ترین اختلال خوردن، با دشواری در تنظیم هیجان و پیامدهای روان‌شناختی و جسمانی گسترده همراه است. پژوهش حاضر با هدف بررسی اثربخشی بسته خودیاری مبتنی بر تجارب زیسته بر دشواری در تنظیم هیجان زنان مبتلا به اختلال پرخوری انجام شد. این پژوهش از نوع نیمه‌آزمایشی با طرح پیش‌آزمون–پس‌آزمون با گروه کنترل و پیگیری دوماهه بود. جامعه آماری شامل زنان مراجعه‌کننده به مراکز رژیم‌درمانی و مشاوره روان‌شناختی شهر قزوین در سال 1402 بود که از میان آنان 44 نفر به شیوه نمونه‌گیری هدفمند انتخاب و پس از ریزش نمونه‌ها، به‌صورت تصادفی در دو گروه آزمایش (18 نفر) و کنترل (19 نفر) جایگزین شدند. ابزار گردآوری داده‌ها شامل پرسش‌نامه تشخیصی اختلال خوردن (2000) و مقیاس دشواری در تنظیم هیجان (2004) بود. گروه آزمایش طی 12 جلسه 180 دقیقه‌ای به‌صورت هفتگی در بسته خودیاری مبتنی بر تجارب زیسته شرکت کردند، درحالی‌که گروه کنترل مداخله‌ای دریافت نکرد. داده‌ها با استفاده از تحلیل واریانس با اندازه‌گیری مکرر تحلیل شد. نتایج نشان داد که بسته خودیاری مبتنی بر تجارب زیسته در کاهش دشواری در تنظیم هیجان در مرحله پس‌آزمون و پیگیری دوماهه اثربخش بوده و این تأثیر در طول زمان پایدار مانده است (05/0>P). یافته‌ها حاکی از آن است که بهره‌گیری از تجارب زیسته در طراحی مداخلات خودیاری می‌تواند به بهبود تنظیم هیجان در زنان مبتلا به اختلال پرخوری منجر شود.