پیش‌بینی گرایش به خودکشی بر اساس نشخوار فکری، تحمل پریشانی و احساس تنهایی در زنان دچار طلاق عاطفی

چکیده

پژوهش حاضر با هدف پیش‌بینی گرایش به خودکشی بر اساس نشخوار فکری، تحمل پریشانی و احساس تنهایی در زنان دچار طلاق عاطفی انجام شد. این پژوهش توصیفی از نوع همبستگی بود. جامعه آماری شامل زنان دچار طلاق عاطفی شهر شیراز بود که در سال ۱۴۰۳ به‌دلیل مشکلات زناشویی به مراکز مشاوره و کلینیک‌های روان‌شناختی این شهر مراجعه کرده بودند. از میان جامعه آماری، ۱۸۰ نفر به روش نمونه‌گیری در دسترس انتخاب شدند. ابزارهای گردآوری داده‌ها شامل پرسشنامه طلاق عاطفی گاتمن، مقیاس افکار خودکشی بک، پرسشنامه سبک‌های پاسخ نشخواری نولن‌هوکسما و مارو، مقیاس احساس تنهایی راسل، پیلو و کورتونا و مقیاس تحمل پریشانی سیمونز و گاهر بود. داده‌ها با استفاده از ضریب همبستگی پیرسون و رگرسیون چندگانه در نرم‌افزار SPSS تحلیل شدند. نتایج همبستگی پیرسون نشان داد افکار خودکشی با پاسخ‌های نشخواری، پاسخ‌های منحرف‌کننده حواس و احساس تنهایی رابطه مثبت و معنادار و با مؤلفه‌های تحمل پریشانی رابطه منفی و معنادار داشت (۰٫۰۱≥p). مدل رگرسیون چندگانه معنادار بود (F=77.669، p<0.001) و متغیرهای پیش‌بین در مجموع ۴۰٫۷ درصد از واریانس افکار خودکشی را تبیین کردند. پاسخ‌های نشخواری (β=0.367، p<0.001)، پاسخ‌های منحرف‌کننده حواس (β=0.287، p=0.005) و احساس تنهایی (β=0.399، p<0.001) پیش‌بین‌های مثبت و معنادار افکار خودکشی بودند. همچنین تحمل پریشانی هیجانی (β=-0.265، p=0.005)، جذب (β=-0.299، p<0.001) و تنظیم پریشانی (β=-0.311، p<0.001) افکار خودکشی را به‌صورت منفی و معنادار پیش‌بینی کردند؛ بااین‌حال، مؤلفه ارزیابی پیش‌بین معناداری نبود (β=-0.132، p=0.179). افزایش نشخوار فکری و احساس تنهایی و کاهش توانایی تحمل و تنظیم پریشانی می‌تواند احتمال شکل‌گیری افکار خودکشی را در زنان دچار طلاق عاطفی افزایش دهد؛ بنابراین، غربالگری این عوامل و اجرای مداخلات مبتنی بر کاهش نشخوار فکری، تقویت تحمل پریشانی و بهبود ارتباطات و حمایت اجتماعی می‌تواند در برنامه‌های پیشگیرانه و درمانی این گروه مورد توجه قرار گیرد.