مقایسه اثربخشی روایتدرمانی و زوجدرمانی ساختاری بر آشفتگی زناشویی و انزوای اجتماعی زوجین با همسر دارای نقص عضو
کلمات کلیدی:
روایتدرمانی, زوجدرمانی ساختاری, آشفتگی زناشویی, انزوای اجتماعی, نقص عضوچکیده
هدف این پژوهش مقایسه اثربخشی روایتدرمانی و زوجدرمانی ساختاری بر آشفتگی زناشویی و انزوای اجتماعی زوجین با همسر دارای نقص عضو در شهر اهواز بود. پژوهش حاضر از نوع نیمهآزمایشی با طرح پیشآزمون–پسآزمون با گروه گواه و پیگیری دوماهه انجام شد. جامعه آماری شامل زوجین دارای همسر با نقص عضو و پرونده فعال توانبخشی در سازمان بهزیستی شهر اهواز بود که ۳۰ زوج به روش هدفمند–داوطلبانه انتخاب و بهطور تصادفی در دو گروه آزمایش و یک گروه گواه گمارده شدند. گروههای آزمایش بهترتیب مداخلات روایتدرمانی و زوجدرمانی ساختاری را طی ۸ جلسه ۹۰ دقیقهای دریافت کردند. دادهها با استفاده از مقیاس آشفتگی زناشویی و مقیاس انزوای اجتماعی گردآوری و با تحلیل واریانس مختلط با اندازهگیریهای مکرر تحلیل شد. نتایج نشان داد اثر اصلی زمان و اثر متقابل زمان و گروه برای هر دو متغیر آشفتگی زناشویی و انزوای اجتماعی معنادار است. هر دو مداخله موجب کاهش معنادار آشفتگی زناشویی و انزوای اجتماعی در مقایسه با گروه گواه شدند و این اثرات در مرحله پیگیری پایدار باقی ماند. تفاوت معناداری بین دو گروه آزمایش مشاهده نشد. روایتدرمانی و زوجدرمانی ساختاری هر دو مداخلاتی مؤثر و پایدار در کاهش آشفتگی زناشویی و انزوای اجتماعی زوجین با همسر دارای نقص عضو هستند و میتوانند در مراکز مشاوره و توانبخشی مورد استفاده قرار گیرند.
دانلودها
دانلود
چاپ شده
ارسال
بازنگری
پذیرش
شماره
نوع مقاله
مجوز
حق نشر 1405 Razie Fathalipouri (Author); Seyedeh Zahra Alavi ; Masoud Shahbazi (Author)
این پروژه تحت مجوز بین المللی Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 می باشد.
