مقایسه اثربخشی روایت‌درمانی و زوج‌درمانی ساختاری بر آشفتگی زناشویی و انزوای اجتماعی زوجین با همسر دارای نقص عضو

راضیه  فتحعلی پوری; سیده زهرا  علوی; مسعود   شهبازی

doi:10.61838/jhpbd.218

نویسندگان

راضیه فتحعلی پوری گروه مشاوره، واحد اهواز، دانشگاه آزاد اسلامی، اهواز، ایران نویسنده https://orcid.org/0009-0007-7425-5777
سیده زهرا علوی گروه مشاوره، واحد اهواز، دانشگاه آزاد اسلامی، اهواز، ایران https://orcid.org/0000-0001-7568-1152
مسعود شهبازی گروه مشاوره، واحد مسجد سلیمان، دانشگاه آزاد اسلامی، مسجد سلیمان، ایران نویسنده https://orcid.org/0000-0001-9888-2432

DOI::

https://doi.org/10.61838/jhpbd.218

کلمات کلیدی:

روایت‌درمانی, زوج‌درمانی ساختاری, آشفتگی زناشویی, انزوای اجتماعی, نقص عضو

چکیده

هدف این پژوهش مقایسه اثربخشی روایت‌درمانی و زوج‌درمانی ساختاری بر آشفتگی زناشویی و انزوای اجتماعی زوجین با همسر دارای نقص عضو در شهر اهواز بود. پژوهش حاضر از نوع نیمه‌آزمایشی با طرح پیش‌آزمون–پس‌آزمون با گروه گواه و پیگیری دوماهه انجام شد. جامعه آماری شامل زوجین دارای همسر با نقص عضو و پرونده فعال توانبخشی در سازمان بهزیستی شهر اهواز بود که ۳۰ زوج به روش هدفمند–داوطلبانه انتخاب و به‌طور تصادفی در دو گروه آزمایش و یک گروه گواه گمارده شدند. گروه‌های آزمایش به‌ترتیب مداخلات روایت‌درمانی و زوج‌درمانی ساختاری را طی ۸ جلسه ۹۰ دقیقه‌ای دریافت کردند. داده‌ها با استفاده از مقیاس آشفتگی زناشویی و مقیاس انزوای اجتماعی گردآوری و با تحلیل واریانس مختلط با اندازه‌گیری‌های مکرر تحلیل شد. نتایج نشان داد اثر اصلی زمان و اثر متقابل زمان و گروه برای هر دو متغیر آشفتگی زناشویی و انزوای اجتماعی معنادار است. هر دو مداخله موجب کاهش معنادار آشفتگی زناشویی و انزوای اجتماعی در مقایسه با گروه گواه شدند و این اثرات در مرحله پیگیری پایدار باقی ماند. تفاوت معناداری بین دو گروه آزمایش مشاهده نشد. روایت‌درمانی و زوج‌درمانی ساختاری هر دو مداخلاتی مؤثر و پایدار در کاهش آشفتگی زناشویی و انزوای اجتماعی زوجین با همسر دارای نقص عضو هستند و می‌توانند در مراکز مشاوره و توانبخشی مورد استفاده قرار گیرند.